Το φάντασμα του παρελθόντος επιστρέφει

Το μυαλό μας είναι καταπληκτικό. Η λειτουργία του εγκεφάλου, η ψυχολογία μας…

Κατά τη διάρκεια του τραυματικού δεσμού ο εγκέφαλός μας κυριολεκτικά επανα-καλωδιώνεται με κάθε αλληλεπίδραση που έχουμε με τον ψυχοπαθή και τα νοητικά παιχνίδια στα οποία μας υποβάλει. Η χειραγώγηση, ο ψυχαναγκασμός, η λεκτική, ψυχολογική, σεξουαλική κακοποίηση (ή σωματική γενικότερα) κορυφώνονται σε μια κατάσταση που ονομάζεται “γνωστική ασυμφωνία” (cognitive dissonance) που ως στόχο έχει να μπερδέψει το μυαλό μας και να το κάνει να “κολλήσει”, να μπερδεύει το ουσιαστικό με το ανούσιο.

Καθώς προσπαθούμε να επεξεργαστούμε κάθε επώδυνη στιγμή που περνάμε με τον πάσχοντα, η μανία και η ένταση της οποίας αυξάνεται πάντα καθώς η σχέση εξελίσσεται, ο εγκέφαλός μας προσπαθεί να αντεπεξέλθει στην ταχύτητα με την οποία είμαστε υποχρεωμένοι να τον/την “καταλάβουμε”. Συνηθίζουμε αυτή τη διαδικασία και την εκλαμβάνουμε πλέον ως φυσιολογική. Η σύγχυση και η εμμονή μας «να τον/την βάλουμε στη θέση του/της» είναι το κόκκινο φως για τον ψυχοπαθή για να αυξήσει τη δύναμη και το φόβο του και για να βάλει την κάποτε ανεξάρτητη εσωτερική ζωή μας, σε λήθαργο.

Όταν είμαστε έξω από τη σχέση, η εμμονή του να πρέπει να βγάλεις νόημα μέσα από ανοησίες, παραμένει, έχει πλέον γίνει κακή συνήθεια, και μετατρέπεται σε εμμονή και σε μηρυκασμό αρνητικών μνημών και συναισθημάτων, γύρω από τις καλές / κακές πτυχές της σχέσης και του ψυχοπαθή. Στα πρώτα στάδια της ανάκαμψης, είμαστε πραγματικά καταβεβλημένοι. Χωρίς τον ψυχοπαθή να είναι εκεί ώστε να συνεχίσουμε τις καταχρηστικές συνήθειες μαζί του, αυτό που μας μένει είναι να το κάνουμε με τους εαυτούς μας. Οι εγκέφαλοί μας λειτουργούν πια στον αυτόματο πιλότο. Νιώθουμε χαμένοι όταν δεν «τρεφόμαστε» από ψυχοπαθητικές ανοησίες σε καθημερινή βάση. Το μυαλό μας έχει πλέον παγιδευτεί.

Σε αυτό το σημείο ψάχνουμε απεγνωσμένα τη γνώση για το τι ακριβώς συνέβη. Κάποιοι από εμάς το έκαναν αυτό ήδη κατά τη διάρκεια της σχέσης, προσπαθούσαμε να «τους καταλάβουμε», ώστε έτσι να μπορέσουμε ενδεχομένως να συνεχίσουμε να ζούμε με το ναρκωτικό μας! Ο ψυχοπαθής γίνεται κυριολεκτικά το ναρκωτικό μας. Το μυαλό μας συνηθίζει στην κατάχρηση, ακριβώς σαν τον εθισμό στα ναρκωτικά. Χρειαζόμαστε όλο και μεγαλύτερη δόση κατάχρησης για να ζήσουμε. Έτσι όταν είμαστε έξω από τη σχέση, αισθανόμαστε σαν να πεθαίνουμε, στερούμαστε τον τραυματικό δεσμό, τη δυναμική του, τον καθημερινό βασανισμό που το μυαλό μας πέρναγε.

Μόλις ανακαλύψουμε τη γνώση, επιδιώκουμε να πάρουμε υποστήριξη και βοήθεια. Οι πρώτοι μήνες είναι αρκετά οδυνηροί. Σε αυτή τη φάση οι ψυχοπαθείς είναι σίγουρο ότι θα αυξήσουν τα νοητικά παιχνίδια, αλλά αν τα καταφέρουμε και δεν εμπλακούμε τότε ο ψυχοπαθής θα μετατρέψει τα παιχνίδια αυτά σε αγώνα άσκησης εξουσίας πάνω μας. Η χειριστική συμπεριφορά που χρησιμοποιούσε για να κρατήσει κοντά του τα θύματα και να τρέφεται από αυτά, αντικαθίσταται με μίσος για τα θύματα. Κι ενώ η επιθυμία του να γνωρίζει ότι αυτός/αυτή μπορεί ακόμα να τα ελέγχει, μεγαλώνει, γιατί τώρα έρχονται να προστεθούν μέσα του συναισθήματα τρόμου για απόρριψη και απώλεια, χρησιμοποιεί συναισθηματικά βασανιστήρια και μηχανορραφίες, για να δει αν είστε ακόμα εύπλαστοι και αντιδραστικοί. Αυτό προσπαθεί να το πετύχει μέσω τακτικών καταδίωξης (stalking), ασκώντας έλεγχο/παρακολουθώντας σας μέσω κάποιου τρίτου, ή με δυσφήμισή σας σε συγγενείς και γνωστούς. Υπάρχει μια ατελείωτη λίστα τέτοιων χειρισμών, όμως, αν ήσασταν εσείς εκείνοι που τερματίσατε τη σχέση, και θέλετε να τελειώσει, θα εξακολουθείτε να υποφέρετε από εμμονές και μηρυκασμό συναισθημάτων, εξίσου επώδυνων. Ο ψυχοπαθής μπορεί να σας βλέπει ακόμα ως χρήσιμους, ως εκ τούτου θα χρησιμοποιήσει χειραγώγηση για να σας φέρει πάλι πίσω, αυτή τη φορά όμως μόνο και μόνο για να σας απορρίψει και πάλι. Όλα έχουν να κάνουν με τον έλεγχο και την εξουσία πάνω σας.

Μόλις περάσουν οι πρώτοι μήνες και αρχίσει να φτιάχνει το μυαλό μας, και βγαίνει από την ομίχλη, αρχίζουμε να βλέπουμε τις πρώτες εκλάμψεις της πραγματικότητας. Ξέρουμε ότι έχουμε πολύ δουλειά να κάνουμε για τους εαυτούς μας. Υπάρχει μια μεταστροφή μέσα μας, από την ψυχοπάθεια προς τον πραγματικό εαυτό μας. Σε αυτό το σημείο η εμμονή αντικαθίσταται με το μετα-τραυματικό στρες. Έχουμε αναπτύξει πολύ ισχυρές αντιδράσεις ως απόκριση σε πολλά πράγματα. Κάνουμε προσπάθειες να τις υπερνικήσουμε. Αλλά αυτό που έχω ανακαλύψει, είναι ότι υπάρχει μια στιγμή όπου το μυαλό γίνεται λίγο πιο σταθερό όταν είμαστε έξω από την τοξικότητα για λίγο καιρό. Για κάποιο διάστημα επικρατεί ειρήνη και ηρεμία μέσα μας, ακόμη και αν η λαχτάρα για τη δυναμική του τραυματικού δεσμού είναι εκεί και επιμένει. Σιγά-σιγά, με την πάροδο του χρόνου, ο εγκέφαλος και το μυαλό μας επουλώνονται.

Είναι η ηρεμία πριν την πραγματική καταιγίδα. Είναι η στιγμή που θα αρχίσει η πραγματική δουλειά για ανάκαμψη. Είναι μια διαδικασία που θέλει πολύ θάρρος για να αντιμετωπιστεί. Σε αυτό το σημείο, πολλοί από τους επιζώντες εγκαταλείπουν, γιατί νιώθουν σύγχυση σχετικά με το τι συμβαίνει. Επειδή το φάντασμα από το παρελθόν κάνει την εμφάνισή του: πλημμύρα από αναδρομές στο παρελθόν, ενοχλητικές σκέψεις…

Είμαι 19 μήνες μακριά από τη σχέση μου. Τις τελευταίες εβδομάδες έχω βιώσει πολύ έντονα αναδρομές, εφιάλτες και ενοχλητικές σκέψεις με κέντρο το θύτη μου. Όταν για πρώτη φορά άρχισε να συμβαίνει, εξεπλάγην. Το απέδωσα στην κατάσταση της υγείας μου, η οποία αποτελεί και αυτή ερέθισμα αποδιοργάνωσης για μένα, καθώς είναι αποτέλεσμα των ζημιών από τα χρόνια κακοποίησης και με συνεχιζόμενες διαγνώσεις ασθένειας.

Όμως όλα τα άσχημα συνεχίζονταν και παρέμβαιναν σε μεγάλο βαθμό στην ικανότητά μου να λειτουργήσω. Ήταν απογοητευτικό και τρομακτικό. Οι μνήμες, οι αναδρομές στο παρελθόν και οι εφιάλτες είναι όλα, ως επί το πλείστον, εξαιρετικά αρνητικά και εξαιρετικά ανησυχητικά. ΔΕΝ είναι το ίδιο με την εμμονή που υπήρχε τους πρώτους μήνες. Δεν είναι γνωστική ασυμφωνία…

Το μυαλό είναι ένα συναρπαστικό και σύνθετο κομμάτι της συναισθηματικής και πνευματικής μας ζωής. Παρατηρώ επίσης ότι αυτο-προστατεύεται. Αν οποιοσδήποτε από εμάς τους επιζώντες αναγκαζόταν να αντιμετωπίσει, αμέσως και ολοκληρωτικά, το ποσό, τη διάρκεια και τη σοβαρότητα της κακοποίησης που υπέστη, μπορεί να μην κατόρθωνε να επιβιώσει τους πρώτους μήνες, το πρώτο έτος. Το μυαλό μου «κοιμόταν». Μια γλυκιά προστασία των συναισθημάτων μου. Ένα θεόσταλτο δώρο, μα και τρομερό εμπόδιο την ίδια στιγμή…

Το μυαλό μου είναι τώρα έτοιμο να ασχοληθεί με τις πιο οδυνηρές πλευρές της σχέσης. Συγκεκριμένα περιστατικά κακοποίησης που έχουν χαραχθεί στη μνήμη, είναι έτοιμα να ξεκαθαριστούν και να αντιμετωπιστούν. Αυτές οι μνήμες είναι ακραίες και τρομακτικές. Δημιουργούν συναισθήματα έντονου πένθους και θλίψης. Θυμού και οργής. Αυτές είναι οι μνήμες που με ταλαιπωρούν. Κάθε μία από αυτές είναι ένα δομικό στοιχείο για να προσεγγιστεί με ασφάλεια, η θαμμένη κακοποίηση και ο πόνος που τη συνοδεύει. Το μυαλό είναι προστατευτικό… Μας προσφέρει το δώρο της ειρήνης και της ηρεμίας, παρόλα τα ενδιάμεσα περιστατικά κρίσης. Το μυαλό αναδιοργανώνεται, αλλά και μας προετοιμάζει για ό,τι θα ακολουθήσει. Το κρισιμότερο σημείο στην ανάκαμψη, μα και το πιο οδυνηρό, αλλά όμως αντιμετωπίσιμο. Αυτή είναι η στιγμή που ωριμάζουμε. Και αυτή είναι η στιγμή που αρχίζει το πραγματικό πένθος. Αυτή είναι η στιγμή που τα περιστατικά κρίσης θα είναι πιο έντονα. Αυτή είναι η στιγμή που πρέπει να εκφραστούν… ώστε να μπορέσουμε να θεραπευθούμε ακόμα περισσότερο…

Από όλους τους ψυχοπαθείς που έχω αντιμετωπίσει στη ζωή μου, ο τελευταίος κερδίζει το βραβείο. Ήταν η πιο βάναυση, καταναγκαστική, νοητικά, συναισθηματικά και σεξουαλικά, εμπειρία, που έχω ζήσει ποτέ. Εκείνος είχε έναν μεταμορφωμένο, εξαιρετικά ύπουλο, παθητικο-επιθετικό, τρόπο χειραγώγησης, κι εγώ, μπερδεμένη, εξέλαβα την ήρεμη, συγκεντρωμένη συμπεριφορά του ως συναισθηματική και πνευματική ωριμότητα. Δεν θα μπορούσα να ήμουν πιο λάθος στις αρχικές εκτιμήσεις μου γι ‘αυτόν. Η βιαιότητα με την οποία κακοποιούσε, έχει αρχίσει να επανεμφανίζεται στο μυαλό μου ως έντονη μνήμη, αλλά με έναν τρόπο που, ενώ είναι εξαιρετικά ανησυχητική, ανατρεπτική και επώδυνη, το μυαλό μου μπορεί να τη διαχειριστεί. Συνεργάζομαι με έναν εξαιρετικό ψυχοθεραπευτή κι έτσι η δουλειά ξεκινά από κει.

Αυτή είναι μια καινούργια, αλλά εξαιρετικά επώδυνη φάση της ανάκαμψης. Συμπεριλαμβάνει πολλά διαφορετικά ζητήματα που δεν είχαν αντιμετωπιστεί πριν. Το φάντασμα είναι πραγματικό, η κακοποίηση ήταν πραγματική. Τα συναισθήματα που έρχονται είναι έντονα, αδυσώπητα. 19 μήνες εκτός! Το μυαλό μας θα το διαχειριστεί όταν είναι έτοιμο να το διαχειριστεί.

Η πραγματικότητα του ποιος ήταν και τι έκανε για μένα είναι αναμφισβήτητη τώρα. Δεν ήταν ένας «ωραίος» άνθρωπος με λίγα προβλήματα. Ήταν ένα από τα πιο επικίνδυνα άτομα που έχω συναντήσει ποτέ στη ζωή μου και το επίπεδο των ζημιών που υπέστην δε θα μπορούσε ποτέ να εκφραστεί με λόγια. Πόσο η σφοδρότητα των επιθέσεών του έθιγε την αξιοπρέπειά μου ως ανθρώπινο ον. Ήταν το μίσος στη χειρότερη μορφή του. Αυτό είναι το σημείο στην αποκατάσταση της υγείας μου, όπου η ενοχή που νιώθω για τη συμμετοχή μου στην κακοποίηση, πρέπει να φύγει, να μετατραπεί στη συμπόνια που δε δόθηκε ποτέ σε εκείνον, στην αξιοπρέπεια που κάθε ανθρώπινο όν αξίζει. Η δική μου κλάπηκε από μένα, ξυλοκοπήθηκε από μένα. Βιαζόμουν συναισθηματικά και σωματικά από αυτόν τον άνθρωπο. Για δέκα χρόνια…

Αμέσως μετά το σεξ ένα βράδυ, στο χώρο του, μου είπε, «κρίμα που είσαι μια τέτοια σκύλα. Θα μπορούσε να πετύχει αυτό που έχουμε μεταξύ μας. Γιατί πρέπει πάντα να λες κάτι και να τα καταστρέφεις όλα; Γιατί; Τι κρίμα…”.

Και αυτό ήταν το εισιτήριό του, η άδειά του να κακοποιεί ακόμη περισσότερο, και δικαιολογούσε αυτό που ανακάλυψα αργότερα, ότι στοχοποιούσε και άλλες γυναίκες. Ήθελε «ελεύθερες» σχέσεις, ήταν ένα αρπακτικό των σάϊτ γνωριμιών, ακόμη και στην εκκλησία του και στην κοινότητα του τον ήξεραν…

Ο φόβος και η ντροπή, η απώλεια της αξιοπρέπειας μου… νιώθω τεράστια συμπόνια για αυτό το όμορφο ανθρώπινο ον που ήταν ξαπλωμένο εκείνο το βράδυ, φοβισμένο και αλλόφρον στο σκοτάδι… που συνειδητοποιεί ότι δεν προστατεύεται, αλλά ότι το εκμεταλλεύονται, μια όμορφη νύχτα, με πανσέληνο ψηλά στον ουρανό… στη μέση του πουθενά…

Αυτή ήταν η πραγματικότητα που έζησα.

Αυτή είναι πλέον η πραγματικότητα που παλεύω να αντιμετωπίσω, θρηνώ και πενθώ.

Εδώ είναι που το μυαλό είναι τόσο προστατευτικό. Όταν δεν μπορείτε να αγαπάτε τον εαυτό σας, το μυαλό σας είναι η σωτηρία της ψυχής σας, είναι ο απόλυτος προστάτης, και σας αγαπά εκείνο, όταν εσείς δεν μπορείτε να αγαπάτε τον εαυτό σας. Σας δίνει πίσω την αξιοπρέπειά σας… μπορεί εκείνο και συμπονά εσάς…

Κανείς δεν αξίζει την κακοποίηση. Κανείς. Δεν έχει σημασία ποιος είσαι, ή τι έχεις κάνει στη ζωή σου, κανείς δεν αξίζει τις φρικαλεότητες, την τρέλα που κουβαλά ο διαταραγμένος άλλος. Αλλά περισσότερο, κανείς δεν αξίζει να έχει η ανθρώπινη αξιοπρέπειά του απογυμνωθεί στα χέρια ενός ατόμου χωρίς συνείδηση. ΚΑΝΕΝΑΣ. Το επίπεδο των φρικαλεοτήτων και της κακοποίησης που υπέστη είναι πλέον σαφές για μένα. Ξέρω πλέον ποιος ήταν και ποιος είναι πραγματικά.

Αλλά εγώ θα επιμείνω και το φάντασμα θα φύγει για πάντα.

  • 17 Απριλίου 2016
  • narcadmin

Σχόλια

Γράψε κι εσύ ένα σχόλιο...

Όλα τα σχόλια για να δημοσιευτούν πρέπει πρώτα να εγκριθούν από το διαχειριστή.

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ narciSOS.net

Τα άρθρα στο narcisos.net δημοσιεύονται σε αραιά και τυχαία χρονικά διαστήματα. Μπορείτε αν θέλετε να δώσετε το email σας ΕΔΩ, ώστε να σας ενημερώνω μόλις δημοσιευτεί νέο άρθρο.