Ευαισθησία και υπερ-ανάλυση

Μου αρέσουν τα αποφθέγματα. Αγαπώ ιδιαίτερα πολύ τα αποφθέγματα που αναφέρονται στην «ευαισθητοποίηση», «αφύπνιση», επειδή στρέφουν τα προσωπικά θέματα προς τον εαυτό μας για επούλωση, και όχι στο εξωτερικό περιβάλλον για να βρεθεί μια απάντηση. Πραγματικά, οι απαντήσεις δεν έρχονται από έξω…

Έχω κάνει πολλή ενδοσκόπηση τα τελευταία χρόνια, που οδήγησε σε πολλές στιγμές επιφοίτησης για μένα, και ταυτόχρονα μου αποκάλυψε ένα νέο επίπεδο συνειδητοποίησης.

Η συνειδητοποίηση είναι πλέον κάτι το οποίο μελετώ και σκέπτομαι αρκετά. Όσα περισσότερα μαθαίνω, τόσο περισσότερο «ενήμερη» γίνομαι, τόσο περισσότερες ευκαιρίες εμφανίζονται για να θεραπεύσω τον εαυτό μου. Μερικές από αυτές τις επιφοιτήσεις κυριολεκτικά συμβαίνουν μέσα στη νύχτα και νιώθω υποχρεωμένη να σηκωθώ, να τις καταγράψω, γιατί φοβάμαι μήπως ξεχάσω, χρειάζομαι να θυμάμαι, να μοιράζομαι…

Αυτή η επιθυμία για ενδοσκόπηση και ευαισθητοποίηση/αφύπνιση και ο καθορισμός του τι σημαίνει πραγματικά για μένα, με έχει πάει σε ένα πολύ βαθύτερο επίπεδο αυτο-εξέτασης και επανεξέτασης του παρελθόντος μου και της ψυχοπάθειας που υπήρχε στη ζωή μου, καθώς και στη συνειδητοποίηση των «δώρων» τους σε εμένα με λόγια και πράξεις, αληθινά και αναληθή. Αλλά μερικές από αυτές τις αναλαμπές συμβαίνουν στα πιο περίεργα μέρη και στιγμές…

Σήμερα, ενώ ψώνιζα, μια σκέψη έσκασε στο κεφάλι μου, και δεν έχω ιδέα τι σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή, που να την ανέσυρε. Καθώς έψαχνα στα κουτιά ενός φαρμακείου, μια δυσάρεστη ανάμνηση πέρασε από το μυαλό μου: «είσαι πολύ ευαίσθητη…». Πήρα το κουτί από το ράφι και προχώρησα προς το ταμείο: «σκέφτεσαι τα πράγματα πάρα πολύ»… άλλη μια σκέψη… εντάξει… Άρχισα να αμφισβητώ τη σκέψη… μερικές φορές αυτές οι σκέψεις είναι τυχαίες και με κάνουν να χαζογελάω έτσι όπως φαίνονται τόσο γελοίες, ενώ πριν, θα μου προκαλούσαν κρίση πανικού… πρόοδος!

Έτσι, καθώς αυτό συμβαίνει, εγώ πλέον αναγνωρίζω ότι είναι οι φωνές των παρελθόντων ψυχοπαθών στη ζωή μου που τις προκαλούν, οι κασέτες τους που έχουν παιχτεί ξανά και ξανά μέσα στο κεφάλι μου… και επιτόπου ακολουθεί μια ακόμα σκέψη: «αναλύεις συνεχώς τα πάντα, γιατί το κάνεις αυτό;» (αυτό ήταν ένα από τα αγαπημένα “μηνύματα” που μου έστελνε ο προηγούμενος ψυχοπαθής με τον οποίο είχα σχέση).

Ήμουν απόλυτα ήρεμη, αλλά είχε αρχίσει να με ενοχλεί το γεγονός οτι οι σκέψεις ερχόντουσαν ξανά και ξανά. Γι ‘αυτό και άρχισα να ενώνω τα κομμάτια του παζλ, να εξετάζω, γιατί οι σκέψεις αυτές ερχόντουσαν. Το σκεφτόμουν σε όλο το δρόμο για το σπίτι. Συνειδητοποίησα οτι αυτές οι τρεις «παρατηρήσεις» ήταν που συνήθως εντόπιζαν σε μένα όλοι οι ψυχοπαθείς, σε γενικές γραμμές.

Η συνειδητοποίησή μου έχει αναπτυχθεί τόσο πολύ, που τώρα πλέον δίνω μεγαλύτερη προσοχή σε αυτά τα ενοχλητικά μυνήματα που μου έστελναν οι ψυχοπαθείς. Τα επεξεργάζομαι, αντί να αντιδρώ σε αυτά, ώστε να τα καταλαβαίνω, επειδή αυτές οι «παρατηρήσεις» είναι ενοχλητικές για μένα.

Θεωρούμε τους ψυχοπαθείς ναρκισσιστές ως παθολογικούς ψεύτες, και όντως είναι, αλλά παρόλ’αυτά οι «παρατηρήσεις» τους εμπεριέχουν αρκετή δόση αλήθειας μέσα, μια αλήθεια την οποία θα παρομοιάσω με «κόκκο αλατιού», που είναι τόση, ώστε να μπορέσουν αποτελεσματικά να επηρεάζουν, να χειραγωγούν, να διαστρεβλώνουν τη σκέψη και να εκνευρίζουν. Χρειάζομαι ώρες στην κυριολεξία, προκειμένου να μπορέσω να βγάλω κάποιο λογικό νόημα από αυτές τις παρατηρήσεις.

Μετά συνειδητοποίησα οτι όλες αυτές οι παρατηρήσεις με πλήγωναν βαθιά, όχι μόνο γιατί εμπεριείχαν μια μικρή δόση αλήθειας, αλλά γιατί ήταν πέρα ως πέρα αληθινές, και μάλιστα «έξυναν» τον πυρήνα της ψυχής και του μυαλού μου.

Μας μελετούν τόσο πολύ, μέχρι αηδίας, και καταλήγουν να διαστρεβλώσουν ό,τι ομορφότερο υπάρχει μέσα μας και να αρχίσουν να βλέπουν ελαττώματα μέσα σε αυτό.

Θεωρώ χρήσιμο να μοιραστώ μαζί σας τον τρόπο να αλάζετε τη σημασία των μυνημάτων που σας στέλνει ο ψυχοπαθής. Πολλοί επιζώντες μου έχουν αναφέρει οτι κατηγορήθηκαν ως «υπερβολικά ευαίσθητοι», «υπερ-αναλυτικοί», οτι «σκέφτονται τα πράγματα πάρα πολύ», κλπ κλπ, διαλέξτε οποιοδήποτε δηλητήριο έσταξε ποτέ ο ψυχοπαθής για εσάς και βάλτε το εδώ.

«Είσαι υπερβολικά ευαίσθητη» – αυτή η φράση μου απεδιδόταν τόσο συχνά, ιδίως από τους πρώην μου και από την προβληματική οικογένειά μου, που πλέον είχα πειστεί οτι κάτι κακό υπήρχε με εμένα, οτι είχα κάποιο πρόβλημα. Οι ψυχοπαθείς μου έστελναν τόσο συχνά και με τόση μανία αυτό το μήνυμα, που πλέον είχα πειστεί οτι είχα κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα.

Ο λόγος που πονούσε τόσο πολύ, δεν ήταν απλώς επειδή ήταν αληθινό, αλλά γιατί βαθιά μέσα μου, ήξερα οτι αντιμαχόταν κάτι το πραγματικό, κάτι το καλό και όμορφο μέσα μου. Όταν σκέφτομαι αυτά τα μηνύματα, αμέσως νιώθω να «κατεβάζω ρολλά». Όμως, βρήκα έναν τρόπο να το αλλάξω αυτό.

Η αλήθεια είναι πως, ο υψηλός βαθμός ευαισθησίας μου είναι ένα από τα ομορφότερα και βαθύτερα πράγματα πάνω μου. Είναι αντανάκλαση της συμπάθειας, του ενδιαφέροντος και της αγάπης που νιώθω για τους άλλους. Αντανακλά το χαρακτήρα μου. Αλλά οι ψυχοπαθείς είναι «υπερβολικοί» και δεν υπάρχει καμία ισορροπία στα μηνύματα και στις προβολές τους. Ο,τιδήποτε θετικό το χρησιμοποιούν ως όπλο για να πονέσουν τον άλλον. Κάνουν κακή χρήση των αξιών και των πραγμάτων. Ή όλα καλά ή όλα κακά. Αυτό ακριβώς κάνανε και σε μένα εκτοξεύοντάς μου αυτά τα μηνύματα και άρα, εξηγείται τώρα όλη η σύγχυση που μου δημιουργούσαν.

Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το οτι η διαστρέβλωση των αξιών (καλών ή κακών) που οι ψυχοπαθείς βλέπουν σε ένα άτομο, καθώς ερμηνεύουν το χαρακτήρα του, είναι η έκφραση της διαταραχής τους…

Είναι ειρωνικό το οτι, οι ψυχοπαθείς στη ζωή μου απολάμβαναν το χαρακτήρα μου, παρόλο που ταυτόχρονα ενοχλούνταν από αυτόν, διότι τους ήταν εύκολο να με πληγώσουν και να με χειραγωγήσουν, πράγμα που ήθελαν πολύ να κάνουν πάνω μου γιατί το είχαν ανάγκη… Τους επέτρεπα να έχουν πρόσβαση στην καρδιά και στην ψυχή μου, τους έδινα την ευκαιρία να με αποσυντονίζουν και να με καταστρέφουν. Και την ίδια στιγμή ακριβώς, αυτόν το χαρακτήρα τον φοβόντουσαν πολύ, διότι ήξεραν οτι κι εγώ γνώριζα για αυτούς, ποιοι είναι και τι είναι, και οτι τώρα τους δεχόμουν για αυτό ακριβώς που είναι.

Το οτι ήμουν «υπερβολικά ευαίσθητη» αποτελούσε συνεχή απειλή για αυτούς, για το οτι έπρεπε να μένουν κρυφοί και να με κάνουν να σιωπώ ενώ μου συμπεριφέρονταν τόσο άσχημα. Για αυτό το λόγο η μητέρα μου αρνούνταν να με πάει στο γιατρό όταν ήμουν άρρωστη. Για αυτό το λόγο ο πατέρας μου δε με πήγε ποτέ σε σύμβουλο/ψυχοθεραπευτή. Η «ευαισθησία» μου ήταν μια συνεχόμενη υπενθύμιση του πληγώματος που μου προκαλούσαν, το βλέμμα στο πρόσωπό μου, οι αντιδράσεις μου, τα «ρολλά» που έριχνα και που δεχόμουν και δεν αντιδρούσα στη σκατένια συμπεριφορά τους. Έβρισκαν τη συμπεριφορά μου αποκρουστική, διότι την ερμήνευαν ως αδυναμία, αλλά την ίδια στιγμή τρομοκρατούνταν από αυτήν, διότι εμπεριείχε δύναμη και ισχυρογνωμοσύνη και αντοχή μέσα της. Μπορούσα να τους «αποκαλύψω», αλλά όπως συμβαίνει πάντα με τους ψυχοπαθείς, το γενικότερο ώφελος για αυτούς του να είμαι «υπερβολικά ευαίσθητη» ήταν οτι ήμουν εύκολος στόχος εκμετάλλευσης. Δεν ήξερα πως να ισορροπήσω αυτήν την πλευρά του εαυτού μου, την ευαίσθητη, ενώ ταυτόχρονα να προστατεύω τον εαυτό μου από τους εκμεταλλευτές. Έτσι, ο φόβος τους κυρίευε και η επιθυμία τους να με πληγώνουν και να με βλάπτουν νικούσε κάθε φορά.

Η υψηλή ευαισθησία μου, μου επέτρεψε να βλέπω την εκμετάλλευσή τους, τη χειραγώγησή τους, την καταχρηστική συμπεριφορά τους, την έλλειψη συνείδησης. Μου επέτρεψε να το νιώσω αυτό στο βάθος του είναι μου. Μου επέτρεψε να επιβιώσω μέσα στο χάος και το δράμα. Μου έδωσε αρκετές πληροφορίες ώστε να εκλάβω την κατάσταση ως κόκκινη σημαία, επικίνδυνη, και να παρακινηθώ να το σκάσω, να φύγω. Αποτέλεσε φοβερή δύναμη στην επούλωσή μου. Η ευαισθησία μου μου επέτρεψε να ανοίξω την ψυχή μου, την καρδιά μου στον εαυτό μου και στους άλλους, και να μπορέσω να κοιτάζω ορθολογικά τη σκοτεινή πλευρά του χαρακτήρα μου.

Οι «παρατηρήσεις» του ψυχοπαθή, κουκουλωμένες και μεταμορφωμένες ως «συμβουλές για το καλό μου (!)», οτι δήθεν ήμουν «υπερβολικά ευαίσθητη», είχαν σα στόχο να με κάνουν να σωπάσω, να αμφιβάλλω για τον εαυτό μου, να τους τονώσει τον εγωισμό τους, να δικαιολογήσει την αδικαιολόγητη συμπεριφορά τους, τα σκληρά λόγια που μου έλεγαν σε καθημερινή βάση.

Το να αποκαλείς κάποιον «υπερβολικά ευαίσθητο» είναι τελικά αρνητικό, έτσι δεν είναι; Αυτό το κάνουν συνέχεια οι ψυχοπαθείς: σου αποδίδουν έναν αρνητικό χαρακτηρισμό, ουσιαστικά σε κτυπούν, με τρόπο που να μοιάζει σα να σε συμβουλεύουν κι από πάνω! Τους λες και ευχαριστώ στο τέλος! Κι εκείνοι σε έχουν χτυπήσει!!!

Οπότε μαθαίνω να το αλλάζω αυτό. Αποδέχοντας και επιβεβαιώνοντας αυτό το όμορφο κομμάτι του εαυτού μου, με ισορροπημένο τρόπο, σημαίνει οτι μερικές φορές, δεν αντιδρώ σωστά όταν με ενοχλούν. Μερικές φορές είμαι ενοχλητική εγώ η ίδια για τον εαυτό μου. Μερικές φορές πληγώνομαι εύκολα από άλλους που δεν είχαν σκοπό να με πληγώσουν. Μερικές φορές, αρρωσταίνω, επειδή νιώθω και υφίσταμαι μεγάλο στρες και υπερ-διέγερση…

Αλλά το να είμαι ευαίσθητη μου επέτρεψε να νιώσω τα βαθύτερα κομμάτια της ψυχής και της καρδιάς μου. Μου επέτρεψε να ανοιχτώ στα παιδιά μου και να τα ξαναβρώ μαζί τους μετά από χρόνια συναισθηματικής παραμέλησης. Μου επέτρεψε να ξαναχτίσω τη ζωή μου και να κρατηθώ γερά στο δρόμο αυτόν που θεωρώ σωστό στη ζωή μου, να διακρίνω το σωστό από το λάθος. Άναψε τη φωτιά μέσα μου για ακόμα μεγαλύτερη συνειδητοποίηση.

Παρατήρηση νούμερο δύο: «Σκέφτεσαι τα πράγματα πάρα πολύ». «Υπερ-αναλύεις τα πάντα, γιατί το κάνεις αυτό;»

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ σκέφτομαι τα πράγματα πάρα πολύ και υπερ-αναλύω. Ο χαρακτήρας αυτός επίσης αποτελεί απειλή για τους ψυχοπαθείς. Το να σκέφτομαι πάρα πολύ σημαίνει οτι έχω μεγάλη πιθανότητα να καταλάβω την αλήθεια για αυτούς. Σημαίνει οτι μπορεί να αποκαλύψω τα μυστικά τους. Σημαίνει οτι κάποια στιγμή θα ανακαλύψω αυτά που κάνουν σε εμένα και στους άλλους γύρω μου. Σημαίνει οτι δεν τους εμπιστεύομαι και οτι γνωρίζω, αλλά δε μπορώ ακόμα να προσδιορίσω με λόγια αυτό που συμβαίνει. Σημαίνει οτι αναγκάζονται να ζουν στο φόβο οτι θα μιλήσω σε κάποιους, οποιουσδήποτε! Αλλά και πάλι, ο φόβος της αποκάλυψής τους και του να πέσει η μάσκα τους, είναι πολύ μικρότερος συγκριτικά με την επιθυμία τους να πονάνε τους άλλους.

Από τότε που ήμουν παιδί, σκεφτόμουν πάρα πολύ τα πράγματα. Ανέλυα τα πάντα. Αυτή είναι η αλήθεια για μένα. Ήταν όμως και μια τακτική επιβίωσης στην οποία στηρίχτηκα για να ζήσω μέσα στην αναξιοπρέπεια του περιβάλλοντός μου. Δε μπορούσα να το χαρακτηρίσω λεκτικά, δε μπορούσα να του δώσω όνομα, δε μου επιτρεπόταν να μιλάω για αυτό. Δε μου επιτρεπόταν να ρωτώ, έτσι απλώς ‘ανέλυα’ τα πάντα μέχρι τέλους σε μια προσπάθεια να βγάλω νόημα.

Κατά ειρωνικό τρόπο, ήταν η ικανότητα να χρησιμοποιώ την εφυΐα μου από τόσο μικρή ηλικία, με αναλυτικό τρόπο, που μου επέτρεπε να προσπαθώ να ισορροπώ τα πράγματα για μένα μέσα σε έναν κόσμο απόλυτης τρέλλας. Μου άνοιξε τις πόρτες σε υγιείς τρόπους διαφυγής και εκτόνωσης όσο ακόμα ήμουν παιδί. Είχα τεράστια φαντασία και χρειάστηκε να τη χρησιμοποιήσω συχνά για να επιβιώσω. Έτσι ήδη από την ηλικία των οκτώ ετών, έγραφα. Φανταζόμουν πως ήμουν μια μεγάλη τραγουδίστρια! Διάβασα πολλά βιβλία, πάρα πολλά βιβλία, για να ξεφύγω από τη συνεχή έκθεση σε ένα προβληματικό και ψυχολογικά βασανιστικό ερείπιο που λεγόταν ‘σπίτι’.

Ήταν το οτι ‘σκεφτόμουν τα πράγματα πάρα πολύ’ που μου επέτρεψε να αντέχω στην καθημερινή σεξουαλική κακοποίηση. Ξέφευγα και κάπως από την πραγματικότητα, πράγμα όχι και τόσο υγιές αντικειμενικά, αλλά βρισκόμουν στιγμιαία σε έναν άλλον κόσμο, κοιτώντας έξω από το παράθυρο του δωματίου μου, κι έβλεπα τον μπλε, καθαρό ουρανό, και ονειρευόμουν, πως θα ήταν να μπορούσα να ήμουν ελεύθερη και μακριά από εδώ… διότι τότε, δεν μου επιτρεπόταν να είμαι παιδί. Δε μου επιτρεπόταν να πω όχι, δε μου επιτρεπόταν να παραπονεθώ, και το χειρότερο όλων, δε μου επιτρεπόταν να προστατέψω τον εαυτό μου. Κάθε σοβαρή προσπάθεια να προστατέψω τον εαυτό μου από την κακοποίηση έβρισκε την οργή, τις απειλές, τις φοβέρες, τους εκβιασμούς.

Η υπερ-ανάλυση με βοήθησε να ξεπεράσω πολλές δύσκολες και απαιτητικές στιγμές. Δεν με βοήθησε μόνο να γίνω πιο δημιουργική, αλλά και πιο συνειδητή. Μου επέτρεψε να ψαχτώ σε ένα βαθύτερο επίπεδο.

Και ναι, κάποιες φορές η ‘υπερ-αναλυτικότητα’ δεν είναι καλό πράγμα. Μπορεί να ανασύρει μέσα μου σκέψεις και εμπειρίες ενοχλητικές και βασανιστικές. Μπορεί να μου βάλει εμπόδια στην εξέλιξή μου και στο μέλλον μου, καθώς μου ανασύρει φόβους, ανασφάλειες. Μπορεί να με κάνει να αμφισβητώ τους ανθρώπους και τις προθέσεις τους, να με κάνει παραπάνω επιφυλακτική. Και ορισμένες φορές αυτό είναι άδικο για κάποιους ανθρώπους, και λάθος. Δημιουργώ συμπεράσματα από πράγματα που μου έχουν ειπωθεί, επειδή τα υπερ-αναλύω μέσα από το στρεβλό πρίσμα των ψυχοπαθών του παρελθόντος μου, περιμένοντας ένα ακόμα συναισθηματικό και λεκτικό χτύπημα.

Είμαι περήφανη για την ικανότητά μου να βγάζω σωστά συμπεράσματα, και πλέον, να τα εφαρμόζω με το σωστό τρόπο στη ζωή μου, κάνοντας τις απαραίτητες αλλαγές.

Η συνειδητοποίηση μάλλον ήταν εκεί για μένα από πάντα, όμως η ευαισθησία και η ανάλυση μου άνοιξαν την πόρτα για να την ακουμπήσω. Χρειάστηκε να παλέψω σκληρά, κυρίως με τον εαυτό μου, αλλά πια νιώθω πως το έχω πετύχει.

Η συνειδητοποίηση είναι, κατά τη γνώμη μου, πνευματική. Τη θεωρώ ένα δώρο στη ζωή μου. Δε μπορώ να την περιγράψω με τις κατάλληλες λέξεις, όμως αισθάνομαι βαθιά μέσα μου οτι δεν πηγάζει εντελώς από εμένα. Έρχεται από κάποιο άλλο επίπεδο, πιο ψηλά από εμένα, κάτι σαν δώρο από το Θεό. Με κάνει να βλέπω τον κόσμο με μάτια αγνά και να νιώθω έλεος για τους ανθρώπους. Μου έμαθε οτι το να ζω κάθε στιγμή, την παρούσα στιγμή, είναι το δώρο του Θεού προς εμένα.

Το να μεγαλώνω σε ένα ψυχοπαθητικό σπίτι, ή το να ζω μια ρομαντική σχέση με κάποιον ψυχοπαθή για πολύ καιρό, απαιτεί από μένα να σκέφτομαι με έναν παθολογικό τρόπο μαύρο-άσπρο. Αντιμετώπιζα αυτό το πρόβλημα για πολύ καιρό. Πλεόν μπορώ και αναγνωρίζω τις γκρίζες περιοχές, ενώ παλιότερα δε μπορούσα καθόλου. Το μαύρο-άσπρο ήταν τρόπος ζωής για τους ψυχοπαθείς, που δυστυχώς έγινε και δικός μου τρόπος ζωής, για να επιβιώσω μαζί τους, μια ανεπιθύμητη συνήθεια που την τροφοδοτούσαν όλα εκείνα τα ενοχλητικά σχόλια και οι χαρακτηρισμοί και οι παρατηρήσεις που έντεχνα μου έστελναν οι ψυχοπαθείς. Με το να μάθω να δίνω αξία στον εαυτό μου μέσα από ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ πρίσμα αξιών, το οποίο σιγά-σιγά αντικατέστησε το δικό τους, στον τρόπο που έβλεπα τον εαυτό μου, με έκανε να ισορροπήσω, και να δω τις γκρίζες ζώνες μέσα στα μηνύματά τους, που ήταν μεν εκεί, και ήταν αληθινά, αλλά όχι τόσο σκληρά και δραματικά όσο παρουσιαζόντουσαν, επίτηδες, για να με πονέσουν και να με συγχύσουν.

Έχω κάνει τεράστια πρόοδο στο να μπορώ να αντιμετωπίζω τις επίμονες σκέψεις, οι οποίες ήταν πηγές αυτο-ενόχλησης για μένα για πολλά-πολλά χρόνια.

Η πρόοδος αυτή μου πήρε πολύ καιρό. Μου πήρε δύο χρόνια να αναγνωρίσω τα πρότυπα συμπεριφοράς μου, τις ελάχιστα ανεπτυγμένες δεξιότητές μου στην αντιμετώπιση δυσκολιών, χάους και σύγχυσης στη ζωή, και για να φτάσω στο σημείο να μην αντιδρώ πια στις παθολογικές συμπεριφορές. Το να μπορώ να ζω μόνη, και αποφασισμένη να θεραπευτώ, χωρίς περισπασμούς, πηγάζει από μια βαθιά συνειδητοποίηση οτι αυτό είναι το σωστό για μένα. Πλεόν είμαι σε θέση να κάνω τις σωστές, υγιείς επιλογές για τον εαυτό μου.

Να κοιτάτε πάντα μπροστά.

  • 30 Αυγούστου 2016
  • narcadmin

Σχόλια

korinthiakos

28 Ιουνίου 2019 στις 14:44

Οικογενειακό περιβάλον...το αρχηγείο όλων των παθήσεων.

ΜΑΤΟΥΛΑ

21 Σεπτεμβρίου 2019 στις 20:54

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΎΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΟΣΗ ΕΔΙΑΦΕΡΟΝ

Γράψε κι εσύ ένα σχόλιο...

Όλα τα σχόλια για να δημοσιευτούν πρέπει πρώτα να εγκριθούν από το διαχειριστή.

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ narciSOS.net

Τα άρθρα στο narcisos.net δημοσιεύονται σε αραιά και τυχαία χρονικά διαστήματα. Μπορείτε αν θέλετε να δώσετε το email σας ΕΔΩ, ώστε να σας ενημερώνω μόλις δημοσιευτεί νέο άρθρο.