Το θύμα ψυχοπαθητικής βίας δε μπορεί να γίνει ψυχοθεραπευτής

Μερικές φορές είμαι τόσο αφελής.

Επειδή μεγάλωσα σε παθολογικό περιβάλλον, με αρνητικότητα, κακοποίηση και ατελείωτα τραύματα, το να μεγαλώσω με PTSD (μετα-τραυματικό στρες), αδιάγνωστο (οι ψυχοπαθείς γονείς δε με πήγαν ποτέ στο γιατρό), ήταν αναπόφευκτο. Τι τραγική τύχη για όλους εμάς, που δε μας άξιζε ποτέ να ζήσουμε με τέτοια σύγχυση, υπερ-επαγρύπνηση και κακοποίηση.

Σήμερα είχα στο FB συνομιλία με μια υπέροχη κυρία, μια θεραπεύτρια για την οποία τρέφω πολύ σεβασμό. Της έκανα μια ερώτηση σχετικά με την εκπαίδευση γύρω από την ψυχοπάθεια. Η απάντησή της προφανώς δεν είχε σκοπό να με προσβάλλει προσωπικά, αλλά είχε να κάνει γενικά με τους επιζώντες (θύματα ψυχοπαθητικής βίας) που εργάζονται ΟΙ ΙΔΙΟΙ στον τομέα της ψυχολογίας, και υποθέτω πως ισχύει για οποιοδήποτε επάγγελμα στην ψυχολογία που βοηθά τους επιζώντες. Η απάντησή της ήταν οτι δεν μπορούν να γίνουν ψυχοθεραπευτές οι επιζώντες που έχουν PTSD, που υποφέρουν ακόμα από μετα-τραυματικό στρες εξαιτίας της κακοποίησης που υπέστησαν ή που εξακολουθούν να υφίστανται!

Ήταν απόλυτα σαφής στην εξήγησή της και εγώ σαφώς την κατάλαβα. Ξέρω ότι αυτά που είπε είναι αληθινά, γιατί έχω προσπαθήσει να υποστηρίξω άτομα με PTSD που δε μπορούσαν να ελέγξουν τα συμπτώματά τους, ενώ κι εγώ ταυτόχρονα είχα PTSD, και οι οποίοι δεν αντέδρασαν θετικά στην προσπάθειά μου, και ήταν τόσο για αυτούς όσο και για εμένα μια δυσάρεστη εμπειρία. Όπως είπαμε, είχα PTSD κι εγώ, με ανεξέλεγκτα συμπτώματα, και δεν είχα ακόμη θεραπευτεί.

Παρόλ’ αυτά, ένιωσα πολύ λυπημένη. Μου ήρθε κεραμίδα! Πόνεσα βαθιά, είναι η αλήθεια. Δεν ήταν εκείνη που προκάλεσε τον πόνο μου, αλλά συνειδητοποίησα, για πρώτη φορά, ότι το PTSD είναι ένα ΣΤΙΓΜΑ! Αυτός είναι ο λόγος που καλό είναι να μην το πείτε σε έναν πιθανό εργοδότη…

Εκείνη τη στιγμή ένιωσα την ανάγκη να περπατήσω μακριά από τον υπολογιστή και να βγάλω μια κραυγή. Είναι κακό τελικά να έχει κανείς PTSD. Δεν είναι μόνο εκείνα τα άθλια συμπτώματα, όταν είναι ενεργοποιημένο, αλλά είναι επίσης και κοινωνικά βλαβερό για μένα. Θέτει υπό αμφισβήτηση το «έργο» μου, αυτό που μου αρέσει τόσο πολύ να κάνω, που συμβάλλει στην επούλωσή μου, και στο οποίο βλέπω δύο ταλέντα μου, τη συγγραφή, και την υποστήριξη των άλλων. Έχω κάνει θεραπεία σχεδόν ένα χρόνο τώρα. Έχω πολύ δρόμο να διανύσω. Δεσμεύτηκα να βοηθάω τους επιζώντες στο να αναγνωρίζουν στον εαυτό τους το PTSD και την κακοποίηση που υφίστανται, και να τους ενθαρρύνω ειλικρινά για τις προσπάθειες που κάνουν. Δέσμευσή μου ήταν να αναγνωρίζω και να μαθαίνω να διαχειρίζομαι το PTSD, να παραμένω όσο το δυνατόν θετικότερη, και να μοιράζομαι τις εμπειρίες και τα συμπεράσματά μου με τους άλλους.

Είναι πολύ σημαντικό να αναγνωρίσετε οτι έχετε PTSD, και να εργαστείτε με αυτό, γιατί όταν είναι ενεργοποιημένο μπορεί να βλάψει τους άλλους. Μπορεί να πείτε πράγματα που δεν τα εννοείτε. Το PTSD σας κάνει να συμπεριφέρεστε με τρόπους για τους οποίους πρέπει μετά να απολογηθείτε, μέχρι τα συμπτώματά σας να είναι υπό έλεγχο! Και φυσικά, δεν μπορείτε να εργαστείτε με αυτό που δεν γνωρίζετε. Νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη για την ευαισθητοποίηση που απέκτησα από αυτό, διότι χωρίς την επίγνωση, δεν θα ήμουν σε θέση να κατανοήσω τις παρορμητικές αντιδράσεις μου, και πώς να τις διαχειριστώ ή να τις αποτρέπω. Και αυτό δεν αποτελεί μόνο αυτο-προστασία, αλλά και προστασία για τους άλλους.

Κατά κάποιον τρόπο αισθάνομαι τόσο άδικα για μένα, που το έχω αυτό. Είναι μια ακόμη επιπλέον αδικία που ήρθε σε μένα, εκτός από τη ζημιά που υπέστησα επειδή ζούσα με ψυχοπαθείς και υπέστησα κατάχρηση. Συνειδητοποιώντας ότι αυτό με στιγματίζει, καθώς και οτι με περιορίζει, στις επιλογές μου στη ζωή, ακόμα και αν δεν το παραδέχομαι, είναι πολύ οδυνηρό για μένα. Το στίγμα μου θυμίζει την κατάχρηση. Μου θυμίζει ότι όσο σκληρά κι αν προσπαθώ, ανεξάρτητα του πόση πολλή δουλειά κάνω, έχω τώρα μια ταμπέλα. Μια «διαταραχή».

Μου ήρθε μια ακόμα επιφοίτηση, για ποιο λόγο απέφευγα να παραδεχτώ και έμενα στην άρνηση για τόσο πολύ καιρό, ως προς το τι ήταν λάθος με μένα. Ήξερα ότι το στίγμα, την αποδοχή του οτι ήμουν λάθος, αν την μοιραζόμουν ανοιχτά με τους άλλους, θα σήμαινε το τέλος για το τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου και στην επιλογή σταδιοδρομίας. Δεν ξέρω πώς το «γνώριζα» αυτό, αλλά ήταν κάτι που φοβόμουν.

Επειδή η ΕΙΚΟΝΑ της «επιτυχίας» και του «χρήματος» (όχι η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ επιτυχία και το νόμιμο χρήμα) ήταν εξιδανικευμένη στην παθολογική οικογένειά μου, το φορτίο αυτό έπεσε πάνω μου. Είχα πιστέψει ότι αυτό είναι που προσδιορίζει την αξία ενός ανθρώπου. Εγώ είχα όλα όσα χρειάζονται (και περισσότερα) για να ζήσω, αλλά χωρίς αγάπη. Θεωρούσα οτι όλα αυτά μετρούσαν, και δυστυχώς ακόμα το πιστεύω σε κάποιο βαθμό, και οτι αν εγώ δεν τα έχω, αυτό συμβολίζει την αποτυχία για μένα προσωπικά. Πήρα αυτή την εντύπωση από την παιδική ηλικία, τυφλώθηκα από τον ψυχοπαθή που ήταν ο πιο «επιτυχημένος», αλλά ακόμα πιο επικίνδυνος για μένα και σχεδόν με κατέστρεψε.

Οι κοινωνικο-πολιτιστικές συνθήκες, καθώς και ο ανεξέλεγκτος ναρκισσισμός της κοινωνίας, σε σπρώχνουν να ανήκεις στο 1% των «κορυφαίων». Το τι αξίζεις ορίζεται από την προβαλλόμενη εικόνα της επιτυχίας σου, καθώς και από τις παρέες ή κύκλους ή δίκτυα που ανήκεις. Δεν ξέρω πόσο πιο ρηχή θα μπορούσε να είναι η οπτική αυτή, δεδομένου ότι η εικόνα αυτή είναι μακριά από την πραγματικότητα, και η πραγματικότητά σου έχει υποστεί ζημιές που προκλήθηκαν από ψυχοπαθείς.

Τα πίστεψα αυτά τα πράγματα και την πάτησα. Τώρα ανήκω σε εκείνους των οποίων οι ζωές περιπλέκονται από την κατάχρηση και στιγματίζονται. Ο πόνος αυτής της νέας πραγματικότητας είναι απίστευτος.

Συνεχώς προσεύχομαι, όχι μόνο για τη θεραπεία και την υπέρβαση, αλλά και για την κατεύθυνση του Θεού στη ζωή μου. Αυτό το ταξίδι έχει πολλές κορυφώσεις και κοιλάδες, και όταν γίνομαι αισιόδοξη, κάποιες φορές οι ελπίδες διαψεύδονται από εξωτερικές πηγές. Και με τη δική μου αδυναμία το επιβεβαιώνω.

Ίσως με αυτή τη νέα αποκάλυψη, ο Θεός να με καθοδηγεί σε μια διαφορετική κατεύθυνση. Ίσως τα όνειρά μου να είναι πιο περιορισμένα τώρα, αλλά όχι αδύνατα όταν είναι σε μια μικρότερη και πιο ρεαλιστική κλίμακα. Αγαπώ απολύτως αυτό που κάνω. Μου αρέσει να γράφω και μου αρέσει η υποστήριξη που έχει δημιουργηθεί στην σελίδα μου με τους άλλους σαν εμένα που αγωνίζονται με το PTSD και προσπαθούν να κάνουν θετικά βήματα προς την κατεύθυνση της ζωής που τους εκπληρώνει. Μπορεί να μην είμαι σε θέση να κάνω μια καριέρα στην ψυχολογία, όπως είχα προγραμματίσει, εργάστηκα κι έδωσα πολλά χρήματα για να το πετύχω, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να είμαι συνήγορος για τους άλλους που έχουν ζήσει τόσο πολύ πόνο.

Είναι τόσο ειρωνικό για μένα, το ότι δεν μπορώ να δουλέψω σε έναν τομέα που αγαπώ, λόγω της διαταραχής που έχω, έναν τομέα της ψυχολογίας όπου δυστυχώς είναι εύκολο να εκμεταλλευτεί κανείς τα θύματα και τους ανθρώπους που πάσχουν από PTSD. Τόσο ο ψυχοπαθής πατέρας μου αλλά και ο τελευταίος πρώην ψυχοπαθής σύντροφός μου, εργάζονταν σε τομείς ανθρώπινων υπηρεσιών με εκατοντάδες πελάτες. Κι εγώ ήμουν πελάτης του ψυχοπαθούς πρώην μου. Ένα εύκολο θύμα εκμετάλλευσης.

Είμαι πολύ ευγνώμων για ό, τι αυτή η κυρία μοιράστηκε μαζί μου σήμερα. Πιστεύω ότι ήταν απόλυτα ειλικρινής μαζί μου. Οι άνθρωποι με PTSD και τα αθεράπευτα θύματα, πέφτουν εύκολα θύματα εκμετάλλευσης.

Δεν θα σταματήσω να κάνω αυτό που αγαπώ να κάνω. Θα ενσωματώσω αυτή τη νέα δραστηριότητα στην αποκατάσταση της υγείας μου.

Το PTSD είναι κάτι που έχω, δεν είναι αυτό που είμαι.

Δε θα του επιτρέψω να καθορίσει τη ζωή μου ως ανθρώπινο ον, ούτε τα δώρα που έχω και μπορώ να προσφέρω. Θα συνεχίσω να ενθαρρύνω, να είμαι συνήγορος και να στηρίζω εκείνους που υποφέρουν πολύ.

Είναι για μένα μια επιλογή ζωής.

Ειρήνη.

  • 5 Οκτωβρίου 2016
  • narcadmin

Σχόλια

Βαγκελης

15 Δεκεμβρίου 2018 στις 11:18

Ειρήνη καλημέρα γνώρισα την ναρκισιστρια μου στη δουλειά. ενώ δεν ηταν κάτι ιδιαιτερο παρουσίαζε το εαυτό της σαν κατι παντοδύναμο με όλα αυτά που περιγράφονται. δεν θέλω να την χαρακτηρίζω με πονεσε πολύ με συνεχή απαξίωση ψέματα απάτες χρησιμοποιει τους πάντες αλλαγές συντρόφων χωρίς ντροπη μάλιστα καμάρωνε. τώρα είχε μπει στο τελικό στάδιο να φάει την περιουσία μου. έλεγε ότι εγώ είμαι ο τρελός είχα γινει ένα σκουπίδι. τόσος σαδισμός απιστευτο. έχω 1 μήνα που έφυγα. έχω όλα αυτά που λέει το μετατραυματικο στρες. μόνο ο Θεός μπορεί να δώσει λύση να απαλλάξει τον κόσμο απ αυτούς τους εγκληματιες. αλλά και οταν δεν μπορούσε να πετύχει κάτι περνούσε τέτοια καταθλιψη. από έναν ναρκισο που έτυχε και γνώρισα αυτοκτόνησε η γυναίκα του.

Γράψε κι εσύ ένα σχόλιο...

Όλα τα σχόλια για να δημοσιευτούν πρέπει πρώτα να εγκριθούν από το διαχειριστή.

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ narciSOS.net

Τα άρθρα στο narcisos.net δημοσιεύονται σε αραιά και τυχαία χρονικά διαστήματα. Μπορείτε αν θέλετε να δώσετε το email σας ΕΔΩ, ώστε να σας ενημερώνω μόλις δημοσιευτεί νέο άρθρο.