Είναι ψυχοπαθείς και το γνωρίζουν

Μπορούν οι ψυχοπαθείς άνθρωποι να καταλάβουν ότι όντως είναι ψυχοπαθείς; Έχουν κάποια συναίσθηση για το ποιόν της φύσης τους; Ή αντιθέτως αν διάβαζαν αυτό το άρθρο θα αδυνατούσαν να ταυτίσουν τον εαυτό τους με αυτό;

Έχω δεχτεί πολύ συχνά τέτοιου είδους ερωτήσεις, ειδικά από ανθρώπους των οποίων οι ζωές έχουν εκτροχιαστεί από συγκρούσεις με ψυχοπαθείς, τους οποίους δεν αναγνωρίζουν ως τέτοιους, έως ότου να είναι ήδη πολύ αργά. Καταλαβαίνω ακριβώς για ποιο λόγο δίνουν τόσο μεγάλη σημασία σε αυτό το ζήτημα. Θεωρούμε όλοι, μάλλον, ότι αν κάποιος είναι κακός, θα πρέπει τουλάχιστον να αντιλαμβάνεται ότι όντως είναι κακός. Διαφορετικά, μας φαίνεται απόλυτα άδικο αν κάποιος, ενώ είναι κακός, εξακολουθεί να αισθάνεται ωραία για τον εαυτό του.

Ωστόσο, αυτό ακριβώς είναι που φαίνεται να συμβαίνει. Οι άνθρωποι τους οποίους θεωρούμε κακούς τείνουν να μη βλέπουν τίποτα κακό σχετικά με τον τρόπο που υπάρχουν και λειτουργούν στον κόσμο. Είναι διαβόητη η άρνηση των ψυχοπαθών να αναγνωρίζουν τις συνέπειες των αποφάσεών τους. Η άρνηση να δουν οτι τα αποτελέσματα της κακής συμπεριφοράς τους έχουν κάποια σχέση με τους ίδιους. Χαρακτηριστική ανευθυνότητα. Αυτό στη γλώσσα της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της αντικοινωνικής προσωπικότητας.

Ζητήθηκε από αφεντικό να εξηγήσει με ποιον τρόπο η εργαζόμενη, της οποίας το χέρι έσπασε, είχε χτυπήσει. Εκείνος απάντησε οτι είχε στην πραγματικότητα σπάσει μόνη της το χέρι της (!!!) ποιος ξέρει για ποιους λόγους και σκοπούς (...). Με αυτή την απόκριση απεικονίστηκε αυτή ακριβώς η αντικοινωνική πλευρά της προσωπικότητάς του.

Οι άνθρωποι χωρίς συνείδηση διαρκώς δηλώνουν την εκπληκτική φράση "δεν έχω κάνει κανένα λάθος". Όταν οι ψυχοπαθείς δεν έχουν περίπλοκη συλλογιστική, ή δεν είναι σε θέσεις εξουσίας ώστε να έχουν κάποιους να ακούνε την εξωφρενική λογική τους, αντ' αυτού, όταν έρχονται αντιμέτωποι με μια καταστροφική έκβαση που είναι σαφώς αποτέλεσμα των πράξεών τους, θα πουν, έτσι απλά, “εγώ ποτέ δεν το έκανα αυτό” και θα έχουν όλη τη βούληση να πιστέψουν το ψέμα τους. Αυτό το χαρακτηριστικό των κοινωνικο-παθητικών ατόμων καθιστά αδύνατη την αυτογνωσία από μέρους τους, και, στο τέλος, τα άτομα αυτά δεν έχουν πραγματικές σχέσεις με άλλους ανθρώπους, έχουν μόνο μια πολύ ισχνή σχέση με τον εαυτό τους. Αν μη τι άλλο, οι άνθρωποι χωρίς συνείδηση, τείνουν να πιστεύουν ότι ο δικός τους τρόπος ύπαρξης στον κόσμο είναι ανώτερος από τον δικό μας.

Συχνά μιλάνε για την αφέλεια των άλλων ανθρώπων και για τους γελοίους ενδοιασμούς τους. Ή είναι περίεργοι γιατί τόσοι πολλοί άνθρωποι είναι απρόθυμοι να χειραγωγήσουν τους άλλους, ακόμα κι αν πρόκειται να υπηρετήσουν τις πιο σημαντικές φιλοδοξίες τους. Ή υποθέτουν ότι όλοι οι άνθρωποι είναι το ίδιο αδίστακτοι σαν κι αυτούς, αλλά ανέντιμα προσποιούνται κάτι πλασματικό που ονομάζεται "συνείδηση". Με την τελευταία αυτή φράση, οι μόνοι απλοί και έντιμοι άνθρωποι στον κόσμο είναι αυτοί οι ίδιοι. Αυτοί είναι οι "πραγματικοί" σε μια κοινωνία υποκριτών.

Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι κάπου βαθιά μέσα τους έχουν θαμμένο ένα ίχνος συνείδησης, κάτι σαν αμυδρή εσωτερική φωνή, που τους λέει ότι κάτι τους λείπει, κάτι που οι άλλοι άνθρωποι το έχουν. Το λέω αυτό γιατί έχω ακούσει ψυχοπαθείς να μιλούν για κάποιο αίσθημα “κενού” ή “επιφανειακότητας” που νιώθουν. Αυτό που οι ψυχοπαθείς ζηλεύουν, και μπορεί να προσπαθήσουν να το καταστρέψουν ΩΣ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ, είναι συνήθως κάτι στη δομή του χαρακτήρα ενός ατόμου με συνείδηση, και οι ισχυροί χαρακτήρες γίνονται ΣΥΧΝΑ ΣΤΟΧΟΣ από τους ψυχοπαθείς. Και ιδιαίτερα, το λέω αυτό, επειδή οι στόχοι είναι ανθρώπινα όντα, και όχι υλικά αντικείμενα. Οι ψυχοπαθείς θέλουν να παίζουν τα παιχνίδια τους με άλλους ανθρώπους. Δεν ενδιαφέρονται να καταστρέψουν άψυχα αντικείμενα ή ζώα. Αυτή η απλή αλλά κρίσιμη παρατήρηση δείχνει ότι οι κοινωνικο-παθείς εξακολουθούν να έχουν κάποια έμφυτη ταύτιση με άλλα ανθρώπινα όντα, ένα δέσιμο με το είδος τους. Ωστόσο, αυτή η ισχνή εγγενής σύνδεση, στην οποία οφείλεται το αίσθημα φθόνου που νιώθουν, είναι μονοδιάστατη και στείρα, ειδικά όταν συγκρίνεται με την τεράστια ποικιλία των πολύπλοκων και έντονα φορτισμένων αντιδράσεων που οι περισσότεροι άνθρωποι δείχνουν ο ένας στον άλλο και προς τους συνανθρώπους τους ως ομάδα.

Αν το μόνο που έχετε νιώσει ποτέ προς έναν άλλον άνθρωπο είναι μια ψυχρή επιθυμία για “νίκη” και “επιβεβαίωση” πώς θα κατανοήσετε την έννοια της αγάπης, της φιλίας, της φροντίδας; Δεν θα την κατανοήσετε. Απλά θα κοιτούσατε πώς θα κυριαρχήσετε, πώς θα αρνηθείτε την ευθύνη – δηλαδή την “ήττα” - και πώς θα κατορθώσετε να αισθάνεστε διαρκώς ανώτεροι. Ίσως να αντιμετωπίζατε ένα μικρό κενό μερικές φορές, μια γενικευμένη αίσθηση δυσαρέσκειας, αλλά αυτό είναι όλο. Και εφόσον αρνείστε ολοκληρωτικά τον πραγματικό αντίκτυπό σας στους άλλους ανθρώπους, πώς θα καταλάβετε ποιος είστε; Για άλλη μια φορά, δεν θα καταλάβετε.

  • 15 Απριλίου 2016
  • narcadmin

Σχόλια

Κγ

7 Ιανουαρίου 2020 στις 15:44

Καλή χρονιά και πάλι ναρκισους νετ. Ο αγώνας μας είναι διαρκής και ασταμάτητος. Σωστά είπες ότι οι πληγές είναι βαθιές και επουλωνονται αργά. Συνεχιζουμε

narcadmin

11 Ιανουαρίου 2020 στις 20:11

Καλή Χρονιά και σε εσένα! Σε ευχαριστώ για την επαφή που κρατάς και την επικοινωνία σου.

Εύα

17 Ιουλίου 2020 στις 20:15

Κάθε φορά που το Κακό δυσκολεύεται να σε νικήσει, αναθέτει τη βρωμοδουλεια σε έναν ναρκισσο. Αυτό είναι ο, τι πιο σωστό έχω ακούσει και θέτει ακριβώς τη σχέση μεταξύ θυμάτων και του ναρκισσου. Ήθελα να ρωτήσω τη γνώμη σας. Ο ναρκισσος γεννιέται η γίνεται; Ο, τι κάνει το κάνει έχοντας εκπαιδευτεί σε αυτό κατά κάποιο τρόπο η είναι μια εσωτερική ανάγκη ψυχολογικου κανιβαλισμου; Και πάλι συγχαρητήρια για όσα γράφονται εδώ. Αποτελούν πραγματική κι ουσιαστική βοήθεια για τα θύματα του ναρκισιστη.

narcadmin

18 Ιουλίου 2020 στις 20:58

Καλησπέρα Εύα. Πόσες φορές κι αν έχουν κάνει αυτό το ερώτημα αναγνώστες. Εξίσου πολλές και διαφορετικές απόψεις θα βρεις ως απάντηση. Από όσα διαβάζω, κυριαρχεί μία άποψη, με την οποία εγώ τυχαίνει να μη συμφωνώ: ότι οι ναρκισσιστές γίνονται έτσι αφού μεγαλώσουν σε ένα απόλυτα δυσλειτουργικό περιβάλλον και υποστούν φοβερά ψυχικά τραύματα όσο ήταν παιδιά, τα οποία ποτέ δεν κατορθώνουν να επουλώσουν. Δε συμφωνώ με αυτήν την άποψη. Πιστεύω οτι οι ναρκισσιστές ήδη από πολύ μικρή ηλικία καταλαβαίνουν για τον εαυτό τους οτι διαφέρουν από τον υπόλοιπο νορμάλ κόσμο, νιώθουν χαρακτηριστική αδιαφορία για τα συναισθήματα των άλλων γενικότερα, σε αντίθεση με τον υπόλοιπο κόσμο που νιώθει κάτι το οποίο λέγεται συμπόνια, κι έτσι μαθαίνουν, από μόνοι τους και από πολύ νωρίς, τον εύκολο δρόμο της χειραγώγησης, της εκμετάλλευσης, της κοροϊδίας, της μάσκας, κλπ κλπ, ως στάση ζωής. Σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω οτι κάποιος τους δίδαξε.

Εύα

20 Ιουλίου 2020 στις 11:05

Χίλια ευχαριστώ για την άμεση απάντηση. Στη δική μου περίπτωση η επαφή με τον νάρκισσο με έκανε να καταλάβω ότι το οικογενειακό περιβάλλον αναλαμβάνει πολλές φορές τον ρόλο του "υποκινητή και εκπαιδευτή" τέτοιων συμπεριφορών. Η μητέρα με ευαίσθητη προσωπικότητα (πάντα οι άλλοι φταίνε για τα προβλήματά της- ποτέ η ίδια και τα παιδιά της) κι ένας αδελφός που κάνει τον "πάτερ φαμίλια" και με τον τρόπο του διοικεί όλη την οικογένεια (η δυνατή προσωπικότητα της υπόθεσης). Ο δικός μου νάρκισσος βρίσκεται σε μια σχέση άμεσης εξάρτησης μαζί μου. Δυστυχώς ή ευτυχώς είμαι το μοναδικό πρόσωπο που μπορεί να τους βοηθήσει (επαγγελματικά) σε μια πολύ δύσκολη οικογενειακή υπόθεση. Φαντάσου λοιπόν να θέλει να "παίξει τα παιγνίδια του" (κρύο/ζέστη, προσέγγιση/εξαφάνιση) και να μην μπορεί να τα φτάσει στα άκρα λόγω της ανάγκης που με έχει αυτή τη στιγμή. Βεβαίως εγώ υποφέρω περισσότερο κι όχι αυτός. Όμως συνεχίζουμε αυτή την παράλογη σχέση (καθαρά φιλική τη λέει εκείνος-μακάρι να ήξερε τι σημαίνει φίλος) , χωρίς υποχρεώσεις και δεσμεύσεις. Μου κάνει εντύπωση ότι η οικογένειά του στέκεται πάντα υπερπροστατευτική απέναντί του. Ακόμα κι ένα λάθος που κάνει ο νάρκισσος εκείνοι προσπαθούν να με πείσουν ότι είναι σωστό και φυσιολογικό. Όταν μαλώνουμε, εκείνοι με τρόπο μου επιβάλουν την άποψη πως είναι ακέραιος χαρακτήρας και δεν ανέχεται προκλητικές ή καταπιεστικές συμπεριφορές (για τη δική μου ηθική και ακεραιότητα δεν μιλάνε ποτέ). Έτσι τον καλύπτουν πάντα και δεν τον αφήνουν να καταλάβει τα λάθη του. Εγώ βρίσκομαι στη μέση προσπαθώντας όχι πλέον να τον φέρω κοντά μου, αλλά να του δείξω μια άλλη όψη της ζωής που δεν μπορεί να αντιληφθεί. Να του πω ότι δεν φταίνε πάντα οι άλλοι αλλά εκείνος που δεν δίνει δεκάρα για κανέναν . Νομίζω ότι δεν καταλαβαίνει με τίποτα ή κάνει πως δεν καταλαβαίνει. Είναι ο τύπος του καλού και χαρισματικού άνδρα, που φροντίζει με "αγάπη" τους δικούς του και αποτελεί υπόδειγμα αφοσίωσης για την κοινωνία μας. Αυτό όμως είναι μονάχα η βιτρίνα. Για να μην επεκτείνομαι σε ανούσιες λεπτομέρειες η ΄φιλική΄ μας σχέση συνεχίζεται. Όταν ευθέως τον ρώτησα αν θέλει να γίνει ερωτική η σχέση μας αυτός αρνήθηκε κατηγορηματικά κι έδειξε πολύ ενοχλημένος. Στην ουσία εδώ και 2 χρόνια μου φερόταν σαν τρυφερός σύζυγος ενώ εγώ έπρεπε για το παιγνίδι του να κάνω ότι δεν καταλαβαίνω τίποτα. Είναι σε ηλικία που ήθελε να δοκιμάσει κι αυτό το προσωπείο και ρόλο, αλλά μόνο σαν ρόλο θεατρικό, όχι στην πραγματικότητα. Για να τον απαλλάξω έτσι από κάθε " συζυγική " ευθύνη. Η οικογένειά του σφύριζε επίσης αδιάφορα για όλα αυτά. Έτσι έχω καταλήξει ότι ίσως ο νάρκισσος να έχει κάποια γενετική προδιάθεση αλλά συμβάλλει πολύ και η στάση του οικογενειακού περίγυρου σε όλο αυτό το κακό. Η μαμά τον έχει σαν μωρό και ο αδελφός σαν υπηρέτη. Κι εκείνος το δέχεται αδιαμαρτύρητα! Και η ζωή του περνά σε μια ευχάριστη ανυπαρξία. Μόνο κέρδος ότι αισθάνεται προστατευμένος από οποιαδήποτε ξένη κακή εισβολή που θα του ταράξει τα νερά, όπως πχ η δική μας γνωριμία. Δυστυχώς η επαγγελματική μας επαφή με υποχρεώνει να τον έχω καθημερινά δίπλα μου σαν πελάτη που με έχει απελπιστική ανάγκη για προσωπικό και οικογενειακό του όφελος. Πλέον καταλαβαίνω ότι δεν τρέφει κανένα συναίσθημα μέσα του για κανέναν κι εμένα με βλέπει απλά σαν ΕΡΓΑΛΕΙΟ για να ικανοποιήσει τους σκοπούς του. Δεν με νοιάζει η άποψή του και έχω αποδεχτεί ότι αυτός ο άνθρωπος δεν μπορεί να αλλάξει. Όμως εξακολουθώ να παρακολουθώ τις αντιδράσεις του ως αξιοπερίεργο ψυχολογικό φαινόμενο. Δεν μπορώ να τον βοηθήσω δυστυχώς.
Ευχαριστώ και πάλι για τη φιλοξενία. Άλλο να περπατάς σε έναν δρόμο που σου είναι γνωστός (σε αυτό συνέβαλε πολύ η ιστοσελίδα και τα καταπληκτικά άρθρα σας) κι άλλο να περπατάς στο σκοτάδι χωρίς να μπορείς να δώσεις εξήγηση για έναν παράλογο άνθρωπο που κατά βάθος φοβάται να αγαπήσει, να δοθεί , να παθιαστεί, να απογοητευτεί και να πονέσει. Με λίγα λόγια που ΦΟΒΑΤΑΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΠΛΩΣ επειδή ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΑΤΥΧΙΑ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ. Ευχαριστώ. Καλό καλοκαίρι σε όλους και κουράγιο. Ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς!!!

Γράψε κι εσύ ένα σχόλιο...

Όλα τα σχόλια για να δημοσιευτούν πρέπει πρώτα να εγκριθούν από το διαχειριστή.

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ narciSOS.net

Τα άρθρα στο narcisos.net δημοσιεύονται σε αραιά και τυχαία χρονικά διαστήματα. Μπορείτε αν θέλετε να δώσετε το email σας ΕΔΩ, ώστε να σας ενημερώνω μόλις δημοσιευτεί νέο άρθρο.