Τοξικός γονιός

Αν διαβάζετε αυτό το βιβλίο, υπάρχουν πιθανότητες να είστε εσείς σε ανάρρωση από μια σχέση με έναν ψυχοπαθή. Είχατε, επίσης, έναν τουλάχιστον τοξικό παθολογικό γονέα. Ίσως αυτό το κεφάλαιο σας βοηθήσει να καταλάβετε ποια συμπεριφορά σας λυμαίνονται οι ψυχοπαθείς ναρκισσιστές και σας προτιμούν για θύματά τους. Εάν δεν είχατε έναν παθολογικό ή τοξικό γονέα, το κεφάλαιο αυτό μπορεί να μην σας αφορά. Θα το συζητήσουμε εκτενώς. Παρακαλώ λάβετε υπόψη ότι αυτά που θα διαβάσετε μπορεί να σας ενοχλήσουν.

Πρόσφατα, βλέπω μια άνοδο στον αριθμό των επιζώντων που βρίσκονται σε θεραπεία για να επεξεργαστούν τις σχέσεις τους, τις τοξικές επιλογές τους, τα πρότυπα τοξικών συμπεριφορών που συνήθισαν.

Και κάνουν συσχετισμούς με την παθολογική ανατροφή τους.

Το να είσαι το παιδί ενός παθολογικού γονέα είναι η απόλυτη ατυχία, όσον αφορά τις συνέπειες και την επακόλουθη ζημιά που θα διαρκέσει σε ολόκληρη τη ζωή. Αν είχατε επιφορτιστεί και το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου μέσα στην οικογένεια, τότε οι μνήμες και οι εμπειρίες είναι ιδιαίτερα τραυματικές και καταστροφικές, ωστόσο, οποιοδήποτε ρόλο και να είχατε παίξει στην επαφή με τον ψυχοπαθή / ναρκισσιστική γονέα, είναι τραυματικός. Θα συζητήσουμε τους «ρόλους» αργότερα.

Το να πούμε ότι η ανατροφή μας (με παθολογικούς γονείς, ή ελλείψει αυτών), ενώ μεγαλώνουμε σε ένα παθολογικό σπίτι, δεν έχει τίποτα να κάνει με τις επιλογές, με τις συμπεριφορές που θα έχουμε αργότερα στη ζωή μας, από τις επιλογές της σταδιοδρομίας μας και τις συνεργασίες μας, μέχρι και τις φιλίες, είναι σα να λέμε ότι το μυαλό και το σώμα δεν είναι συνδεδεμένα. Είναι. Και επειδή είναι, ολόκληρη η ζωή μας περιβάλλεται από ένα αόρατο τοξικό δίχτυ «τεχνικών» επιβίωσης και συμπεριφορών που είναι βαθιά υποσυνείδητες. Όταν κάναμε αυτές τις επιλογές, απλά δε γνωρίζαμε πόσο τοξικές ήταν, ούτε πόσο τοξική θα ήταν η υποταγή μας σε αυτές, στη ζωή μας.

Αυτό δημιουργεί ένα τεράστιο τείχος άρνησης μέσα μας.

Όσο περισσότερο συνδεδεμένοι μένουμε με τον τοξικό γονέα, τόσο περισσότερο αναβάλλουμε την πραγματική θεραπεία που θα μας εκτοξεύσει πάνω από αυτό το τείχος, και που θα μας αφήσει να οδηγήσουμε τη συναισθηματική και οικονομική κατάστασή μας από την εξάρτηση στην ελευθερία.

Δεν έχει σημασία το ότι έχουμε απαλλαγεί από τον παθολογικό σύντροφο, σε περιπτώσεις όπως αυτή, γιατί έχουμε παθολογικές καταβολές από το σπίτι, που μας κρατάνε πίσω, επαναλαμβάνοντας τους τοξικούς ρόλους και συμπεριφορές. Το να παραμένουμε συναισθηματικά δεμένοι με τους ψυχοπαθείς-ναρκισσιστές γονείς μας, επιδεινώνει το ήδη ενεργό μετα-τραυματικό στρες μέσα μας, και μας εμποδίζει να κόψουμε εντελώς την επαφή (no contact) και με τις υπόλοιπες τοξικές σχέσεις στη ζωή μας.

Αυτός είναι ο λόγος που ενθαρρύνω έντονα τους επιζώντες να βρουν έναν πολύ καλό και έμπειρο ψυχοθεραπευτή. Καλό θα ήταν να δοκιμάσετε διάφορους προτού καταλήξετε σε έναν, αλλά αξίζει τον κόπο.

Κατά τη γνώμη μου, και βάσει ενός μοτίβου που έχω δει επανειλημμένα σε εκείνους που έχουν παθολογικούς και τοξικούς γονείς, είναι ότι όταν υπάρχουν ακόμη δεσμοί με τους γονείς αυτούς, ολοκληρωτική επούλωση δεν θα μπορέσει να συμβεί. Δεν γίνεται. Οι ρόλοι που ενεργούν είναι υποσυνείδητοι και αυτόματοι. Δεν έχει σημασία το πόσο «γνωρίζουν» την τοξικότητά τους, όταν κάποιος αντιμετωπίζει τους γονείς του, το μυαλό του μπαίνει σε αυτόματο πιλότο, συμβαίνει μια αυτόματη στροφή στις απαντήσεις και στις αντιδράσεις προς εκείνους. Έτσι ακόμα κι αν είστε σε θέση να ελέγξετε τις αντιδράσεις σας κατά τη διάρκεια της επικοινωνίας, η τοξικότητα συνεχίζει να ενεργεί στο μυαλό και στο σώμα σας. Η αθεράπευτη ακόμη ζημιά σας είναι ακόμα εκεί και είναι ενεργή. Υπάρχει σχεδόν πάντα μια αντίδραση μετα-τραυματικού στρες μετά την επαφή. Μερικές φορές η αντίδραση μπορεί να συμβεί την ίδια στιγμή της επαφής με τον παθολογικό γονέα, άλλες φορές συμβαίνει μετά την επαφή, και τότε λανθασμένα δεν την αποδίδουμε στην επαφή με το γονέα. Γινόμαστε ευερέθιστοι, αρνητικοί, πικραμένοι. Θυμωμένοι. Μερικές φορές, επειδή ποτέ δεν σταματήσαμε την επαφή, ποτέ δε σταμάτησε και η αντίδραση. Επίσης υπάρχει πιθανότητα να έχετε μετα-τραυματικό στρες για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Οι παθολογικοί γονείς έχουν τις ίδιες ακριβώς προθέσεις απέναντι στα παιδιά τους όπως και οι ψυχοπαθητικοί/ναρκισσιστές πρώην σύντροφοι. Τις ίδιες.

Η κυριαρχία τους μπορεί να καμουφλάρεται στον έξω κόσμο, με το να δείχνουν περισσότερο παθητικοί από ισχυροί, αλλά πίσω από κλειστές πόρτες, η κυριαρχία τους ασκείται μέσω ελέγχου, με οποιοδήποτε μέσο μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Στα μέσα μπορούν να συμπεριληφθούν η σεξουαλική ταπείνωση, η αποπνικτική συναισθηματική ανάγκη, η έγκριση ή απόρριψη της κάθε κίνησης, ο έλεγχος της πραγματικότητας, οτιδήποτε εμφανές ή συγκεκαλυμμένο μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Η ακόρεστη ανάγκη του για εξουσία και κυριαρχία είναι άσβεστη.

Οι ψυχοπαθείς βλάπτουν τους ανθρώπους, διότι το να εξουσιάζουν μέσω θυματοποίησης είναι πολύ πιο ικανοποιητικό για εκείνους. Παίρνουν συναισθηματική επιβράβευση μέσα από τη βλάβη που προκαλούν.

Όταν η σχέση μας τελειώσει και τα πρώτα στάδια ανάκαμψης, με τις έμμονες ενοχλητικές σκέψεις, το συναισθηματικό μηρυκασμό και το να ξαναμάθουμε να βγαίνουμε από το κρεβάτι κάθε μέρα, περάσουν, θα προχωρήσουμε στην επόμενη φάση του μετα-τραυματικού στρες (PTSD). Υπάρχει συνήθως (αλλά όχι πάντα) μια σύντομη φάση μετά τα αρχικά στάδια, όπου αισθανόμαστε δυνατοί και έτοιμοι να ξαναπάρουμε το παιχνίδι στα χέρια μας, μέχρι ο καταρράκτης συμπτωμάτων του PTSD να κάνει την εμφάνισή του, και να μας οδηγήσει ή σε ψυχοθεραπεία ή πίσω στα κρεβάτια μας σε απόγνωση, ή πάνω από τους υπολογιστές μας για αρκετές ώρες ερευνώντας τι στο διάολο ακριβώς μας συνέβη.

Αν το PTSD δεν ήταν ήδη παρόν κατά την αρχική φάση της ανάκαμψης, όταν εμφανίζεται αργότερα, μας τρομάζει και μας απογοητεύει, διότι αισθανόμαστε ότι “θα έπρεπε να το κυριεύσουμε” ή νομίζουμε ότι θα μπορούσαμε. Όμως η ανάκαμψη δε λειτουργεί έτσι και ιδίως στην περίπτωση που εξακολουθεί να υπάρχει παθολογικός γονέας στη ζωή μας. Ακριβώς σε αυτό το στάδιο της αποκατάστασης, όταν το PTSD κάνει την εμφάνισή του, είναι κρίσιμο να βρούμε έναν ψυχοθεραπευτή. Οι περισσότεροι επιζώντες δεν είναι σε θέση να έχουν πρόσβαση σε θεραπευτικές υπηρεσίες, ωστόσο, υπάρχουν υπηρεσίες ενδοοικογενειακής βίας που μπορούν να σας παραπέμψουν σε κάποιο ψυχοθεραπευτή, αν δεν διαθέτουν κάποιον στο γραφείο τους. Αυτό γίνεται στο μέρος που ζω, κι έτσι εγώ βρήκα τον ψυχοθεραπευτή που έχω σήμερα. Δεν ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις, αλλά ο αποφασισμένος επιζών, αν και απογοητευμένος, μπορεί να βρει το σωστό ψυχοθεραπευτή και με λίγη σκληρή δουλειά και χρόνο που θα διαθέσει μπορεί να το κάνει να συμβεί. Συχνά, το τραύμα δεν προέρχεται πρωταρχικά από τον παθολογικό πρώην σύντροφο, αλλά περισσότερο είναι αποτέλεσμα του αρχικού τραύματος από το διαταραγμένο γονέα και το παθολογικό οικογενειακό περιβάλλον.

Πολλοί επιζώντες ελαχιστοποιούν τη σημασία του τραύματος της παιδικής ηλικίας από το διαταραγμένο γονέα και το θεωρούν τετριμμένο. Λέγοντας αυτό δεν κατηγορούμε τον επιζώντα για την κακοποίηση και το τραύμα που υπέστη στην παιδική ηλικία, αλλά απλώς εντοπίζουμε μια δια βίου συνήθειά του να αναπτύσσει τους απαραίτητους μηχανισμούς για την αντιμετώπιση του γονέα. Όταν βγαίνουμε από τη σχέση με το διαταραγμένο σύντροφο, τελικά θα σταματήσουμε να τους δικαιολογούμε. Βιώνουμε τα συναισθήματα της εξαπάτησης, της χρησιμοποίησής μας και της υποτίμησης. Μόλις η ομίχλη φύγει είμαστε σε θέση να τα κατανοήσουμε όλα αυτά, ανάλογα φυσικά και με την έρευνα που ο καθένας μας έχει κάνει σχετικά με τις διαταραχές. Αλλά αν είσαι το παιδί ενός ψυχοπαθούς ή ναρκισσιστικού γονέα, αυτό το βήμα είναι μόνο η αρχή…

Γιατί βρίσκουμε δικαιολογίες για το διαταραγμένο γονέα και όχι για τον πρώην σύντροφο; Γιατί βρίσκουμε κάθε είδους δικαιολογία και συνεχίζουμε την επαφή, ενώ έχει φανεί εδώ και χρόνια ότι ο γονέας μας κακοποιούσε και μάλλον συνεχίζει; Γιατί πιστεύουμε ότι με μαγικό τρόπο θα είναι όλα καλύτερα κάποια μέρα και ότι ο γονιός αυθόρμητα θα λυπηθεί για τη σκληρότητά του; Γιατί λέμε “αυτός/αυτή έκανε το καλύτερο που μπορούσε” όταν ξέρουμε βαθιά μέσα στις καρδιές μας ότι δεν το έκανε; Όταν έχεις να κάνεις με έναν ψυχοπαθή / ναρκισσιστικό γονέα, δεν έχεις να κάνεις με κάποιον που έκανε “το καλύτερο που μπορούσε”. Γιατί, αν έχουμε παιδιά με τους παθολογικούς πρώην μας, θέλουμε να τα κρατήσουμε μακριά από εκείνους, αλλά εύκολα εκθέτουμε τους εαυτούς μας στους δικούς μας παθολογικούς γονείς; Γιατί φοβόμαστε τις ενέργειες του παθολογικού γονέα που έχει τη μερική ή την αποκλειστική επιμέλεια του παιδιού, αλλά παραμένουμε εντελώς απαθείς όταν πρόκειται για το δικό μας γονέα; Γιατί κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας ότι μπορούμε να «χειριστούμε» τον παθολογικό γονιό μας και συνεχίζουμε τη σχέση μαζί του (η οποία παρεμπιπτόντως είναι η πρωταρχική πηγή του τραύματός μας), αλλά έχουμε κόψει πλήρως την επαφή (no contact) με όλους τους άλλους τοξικούς ανθρώπους που είχαμε στενή σχέση; Γιατί είναι αποκρουστική η σκέψη ενός ψυχοπαθούς / ναρκισσιστή να κάνει απερίγραπτη ζημιά και βλάβες σε ένα παιδί, αλλά δεν μπορούμε να διακρίνουμε το δάσος από τα δέντρα όταν πρόκειται για τη δική μας ζημιά που κουβαλάμε από τους γονείς μας;

Όταν αναφέρω την παραπάνω δυναμική, αντιμετωπίζω θυμό, οργή, κλάμα και απογοήτευση, άρνηση, δικαιολογίες, και τη χαρακτηριστική δήλωση: “αυτό είναι διαφορετικό!” Αλήθεια;;;

Τι είναι διαφορετικό; ΤΙ; Η αλήθεια είναι… δεν είναι. Δεν υπάρχει καμία διαφορά. Με τον παθολογικό γονέα, είμαστε ακόμα στην ομίχλη, αλλά η ερμηνεία αυτής της λέξης παίρνει πολύ βαθύτερο νόημα και μετατρέπεται σε: φόβο, υποχρέωση και ενοχή. Αυτό είναι το πρόβλημα. Αυτός είναι ο τραυματικός δεσμός. Αυτός είναι ο λόγος που η πλήρης επούλωση δεν είναι δυνατή. Αυτός είναι ο λόγος που έχουμε δυσκολία ελέγχου του PTSD, αυτός είναι ο λόγος που επιλέγουμε ψυχοπαθητικούς συντρόφους. Αυτός είναι ο λόγος που επιλέγουμε ψυχοπαθητικές / ναρκισσιστικές φιλίες. Αυτός είναι ο λόγος που επιλέγουμε τις θέσεις εργασίας που είναι γεμάτες με παθολογικούς ανθρώπους, οι οποίοι περιμένουν να αναλάβουμε το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου ή του χρυσού παιδιού. Αυτός είναι εν μέρει ο λόγος που εξακολουθούμε να αισθανόμαστε ντροπή όταν κυκλοφορούμε ανάμεσα στον κόσμο. Αυτός είναι ο λόγος που αισθανόμαστε ΕΝΤΟΝΗ ΕΝΟΧΗ όταν αποφασίζουμε να κόψουμε κάθε επαφή με τον παθολογικό γονέα. Αυτός είναι, επίσης, είτε το πιστεύετε είτε όχι, ο λόγος που δεν είμαστε απόλυτα σοκαρισμένοι από τις πράξεις βίας που ο καθένας από εμάς έχει υποστεί. Αυτός είναι ο λόγος που, όταν προσπαθούμε να αλλάξουμε τις συμπεριφορές μας που είναι αμυντικοί μηχανισμοί, απογοητευόμαστε που δεν φαίνεται να τα καταφέρνουμε. Αυτός είναι ο λόγος που, όταν οι ψυχοπαθείς/ναρκισσιστές μας επιλέγουν ως στόχους, εμείς ήδη είμαστε χαρακτηρισμένοι ως “θύματα”. Επειδή ήδη γνωρίζουμε τη σχέση αυτού του είδους. Τίποτα δεν είναι καινούργιο στο πώς η σχέση θα συμβεί και πώς θα παιχτεί. ΤΙΠΟΤΑ.

Ο ψυχοπαθής/ναρκισσιστικός γονέας έκανε το ίδιο πράγμα μαζί σας, ξανά και ξανά, έναν φαύλο κύκλο εξιδανίκευσης/απόρριψης… εξιδανίκευσης/απόρριψης. Γνωρίζετε ήδη τους “βομβαρδισμούς αγάπης”… ο ψυχοπαθής / ναρκισσιστικός γονέας ήξερε ακριβώς πώς να πατήσει τα κουμπιά σας και να σας χειραγωγήσει για να κάνετε αυτό που ήθελε εκείνος να κάνει. Μήπως ο ψυχοπαθής / ναρκισσιστικός γονέας σας έδινε τα πάντα μόλις χρειαζόταν κάτι το χρυσό παιδί; Μήπως τον ήλιο να ανατέλλει από τον κώλο σας, όπως έκανε και ο σύντροφός σας στη φάση που σας βομβάρδιζε με την αγάπη του; Ίσως να ήσασταν ταυτόχρονα και ο αποδιοπομπαίος τράγος, και ως εκ τούτου, θα σας συμπεριφερόταν με την απαιτούμενη “ευπρέπεια” όταν κάτι ήθελε από εσάς και στη συνέχεια σας τιμωρούσε γι’ αυτό. Ίσως να ήσασταν το φταίξιμο για κάθε κακό στην οικογένεια, και αν έχετε συγγενείς, διδάχθηκαν κι εκείνοι να παίζουν το ρόλο τους στην αποδιοπομπή σας. Ποιο είναι το διαφορετικό σε όλα αυτά σε σχέση με τον πρώην σας ή με τους παθολογικούς φίλους σας ή με το παθολογικό αφεντικό ή το παιδί σας; ΤΙΠΟΤΑ. Είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα.

Ο παθολογικός γονέας έχει την ίδια πρόθεση να σας βλάψει όπως ακριβώς και κάθε άλλο παθολογικό άτομο στη ζωή σας. Είναι πολύ δύσκολο να κατανοήσει κανείς ότι τα ανθρώπινα όντα που ήταν υπεύθυνα για τη φροντίδα σας, για να σας αγαπάνε και να αγκαλιάζουν την εκκολαπτόμενη ατομικότητά σας, θα σας χρησιμοποιούσαν για το καλό της εικόνας τους, για να τονόσουν το εγώ τους. Για να κερδίζουν την προσοχή. Για να σας ανταγωνίζονται και να σας εκπαιδεύουν να αντιδράτε. Για να παίζουν το θύμα έτσι ώστε να αναλάβετε εσείς τη φροντίδα τους, συναισθηματικά, οικονομικά, πνευματικά και σε πολλές περιπτώσεις, να είστε ο «μικρός γονέας» τους. Για να σας βρίσκουν λάθη και να ευχαριστιούνται να σας τιμωρούν. Ήσασταν ο προσωπικός συναισθηματικός δέκτης του παθολογικού γονέα. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να έχετε βιώσει ψυχοπαθητική σεξουαλική προσέγγιση, από φλερτ μέχρι σεξουαλική επαφή. Μπορεί να ήσασταν το μέσο (“το μπαλάκι”) για να πετύχει να κάνει “τριγωνοποίηση” με τον άλλο γονέα, είτε ήταν μαζί με τον άλλο γονέα, είτε όχι. Μπορεί να σας έχει “τριγωνοποιήσει” με τα αδέλφια σας, με το σκυλί της οικογένειας. Αν ήταν διαζευγμένος, ο παθολογικός γονέας μπορεί να σας έχει χρησιμοποιήσει ως βιτρίνα για να προσελκύσει ένα νέο θύμα. Εξού και ο ψυχοπαθητικός βομβαρδισμός αγάπης προς εσάς κατά τη φάση που έβγαινε με υποψήφια ταίρια, ώστε να προβάλει την εικόνα του τέλειου γονιού και να εξασφαλίσει το νέο θύμα, μόνο και μόνο για να σας ξανα-απορρίψει μόλις ο “μήνας του μέλιτος» με το νέο θύμα τελειώσει. Ίσως ξυλοκοπηθήκατε για να αναγκαστείτε να υποταγείτε, ή να απειληθήκατε. Ίσως έχετε περάσει πολλές νύχτες ως παιδί με το φόβο του ψυχοπαθητικού γονέα σας, ή στη σιωπή με δάκρυα απελπισίας να τρέχουνε στο πρόσωπό σας… ή είχατε πάντα εκείνο τον κοιλόπονο που ποτέ δεν έφευγε. Ή ίσως έχετε ακούσει τον παθολογικό γονιό να τσακώνεται με οργή με τον άλλο γονέα, ή ίσως και οι δύο, διότι ο παθολογικός προκαλεί την οργή στον άλλον ώστε εκείνος να βγαίνει λάδι… και την επόμενη μέρα όλοι να ενεργούν σαν να μην συνέβη τίποτα… σας ακούγεται οικείο;

Τώρα, ως ενήλικας που είστε, τι έχει αλλάξει; Άλλαξε κάτι επειδή δε ζείτε πλέον με τον γονέα σας; Επειδή τώρα έχετε μια δική σας οικογένεια και “όλα αυτά τα άσχημα συνέβησαν πριν από πολύ καιρό»; Πόσο πολύ νιώθετε οτι ζείτε μια κοροϊδία συναισθηματική, πνευματική… Ότι δεν είστε ο εαυτός σας πραγματικά; Ότι δεν έχετε ολοκληρωθεί; Και αυτή η μανία να μη «θέλετε να είστε σαν κι εκείνους», και να ζείτε τη ζωή με τον τρόπο που νομίζετε ότι πρέπει να ζει κανείς, ώστε να φαίνονται όλα καλά εξωτερικά, αλλά στο εσωτερικό να υπάρχει ένα συνεχές άγχος; Όταν ένα από τα παιδιά σας λέει ή κάνει κάτι, εκνευρίζεστε; Μερικές από τις αντιδράσεις σας είναι εντελώς λάθος σε καταστάσεις που αισθάνεστε παρόμοια με αυτό που ο παθολογικός γονέας έκανε σε σας; Ή περνάτε την καθημερινή σας ζωή με όσο το δυνατόν περισσότερο αποσπασμένη την προσοχή σας, αφηρημένοι, διαρκώς απασχολημένοι, για να μπορείτε να αποφύγετε την άβυσσο που καραδοκεί να αντιμετωπιστεί μέσα στην καρδιά και την ψυχή σας, που είναι το αρχικό τραύμα σας; Από το μετα-τραυματικό στρες μπορείτε να τρέξετε, αλλά δεν μπορείτε να κρυφτείτε…

“Δεν θέλω να είμαι σαν κι αυτόν!”. Και με το ανεπούλωτο τραύμα και το αδιάγνωστο PTSD σας, όσον αφορά τη σχέση με τα παιδιά σας, αν βγήκατε από την παιδική ηλικία σας ζωντανός και εξακολουθείτε ακόμα να νιώθετε συμπάθεια προς τον πλησίον, έχετε φτάσει στα άκρα την ανατροφή των παιδιών σας σε σχέση με το πώς σας αντιμετώπιζαν οι παθολογικοί γονείς σας. Ίσως τους επιτρέπετε τα πάντα, ίσως να είστε πολύ φοβισμένοι για να τους πειθαρχήσετε επειδή φοβάστε οτι θα τους βλάψετε. Ίσως αισθάνεστε υποχρεωμένοι να τους δώσετε τη ζωή που δεν είχατε, ώστε να ΥΠΕΡ-ΑΠΟΖΗΜΙΩΘΕΙΤΕ, σκοτώνοντας τον εαυτό σας για να τους χαρίσετε τη ζωή που νομίζετε ότι θα πρέπει να έχουν, και που εσείς δεν είχατε καθόλου. Αυτό πιστεύετε ότι είναι η αγάπη. Στην πραγματικότητα, η στάση αυτή μπορεί να εξουδετερώσει το παιδί σας και να δημιουργήσετε ξανά έναν ναρκισσιστή. Γίνεστε μάρτυρας για λογαριασμό τους. Μπορεί επίσης να θυματοποιήσετε τον εαυτό σας όταν βρεθείτε συγκλονισμένος από την ανακάλυψη ότι είναι αγνώμονες προς εσάς που τους δίνετε ό, τι εσείς δεν είχατε. Ίσως να επιτρέπετε την κατάχρησή σας από τα παιδιά σας. Ίσως τα παιδιά σας να είναι απαθή. Ή οργισμένα. Ίσως βρίσκετε τον εαυτό σας αγανακτισμένο από όλο αυτό το δώσιμο στους άλλους ενώ δεν παίρνετε τίποτα σε αντάλλαγμα… Ίσως, απλά ίσως, να ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσετε και να επουλώσετε τις πληγές σας. Ίσως, απλά ίσως, να ήρθε η ώρα να σταματήσετε να σηκώνετε το τηλέφωνο όταν ο παθολογικός γονιός σας καλεί για να σας ζαλίσει με μία ακόμη λογοδιάρροια ή για να σας πει και πάλι πόσο έχετε αποτύχει στη ζωή σας. Πολλές φορές ως ενήλικες έχουμε την αίσθηση ότι οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε τους εαυτούς μας απέναντι στους παθολογικούς γονείς όταν μας βλέπουν ως αποτυχία. Γιατί στα κομμάτια νιώθουμε οτι είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε αυτό; Πολλές φορές ως ενήλικες, οι προσβολές ή μεγαλοστομίες που έρχονται και μας βρίσκουν, ή οι σχολιασμοί που γίνονται και που μεταμφιέζονται ως «ενθάρρυνση», μας χτυπούν με έναν τρόπο που μας κάνει να αισθανόμαστε σαν να μας έχουν γρονθοκοπήσει στο στήθος.

Μήπως κάποια από αυτά ακούγονται οικεία και σε εσάς; Κάποια από αυτά;

Το πιο δύσκολο πράγμα που θα κάνετε ποτέ κατά τη διάρκεια της ανάρρωσής σας, εάν έχετε έναν παθολογικό γονέα, είναι να σταματήσετε εντελώς την επαφή μαζί του. Τις περισσότερες φορές, αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς θεραπευτική διαδικασία, όταν υπάρχει ακόμα «προσκόλληση» όχι μόνο στον παθολογικό γονέα, αλλά και στην παλιά συμπεριφορά, διότι αυτή η διαδικασία απαιτεί επίσης να εστιάσετε στον εαυτό σας και να δείτε την πραγματικότητά του, και αυτό είναι μια ακραία πρόκληση. Θα σας οδηγήσει στο να αλλάξετε ολόκληρο το τοπίο, τα συναισθήματά σας, την αντίληψη, τη συμπεριφορά, το παρελθόν και το παρόν. Θα έρθει μια στιγμή που θα αρχίσετε να βλέπετε τον παθολογικό γονέα όπως αυτός / αυτή / αυτοί πραγματικά είναι. Θα γνωρίζετε πως αυτή είναι η αλήθεια, αλλά θα το πολεμάτε. Δεν θα θέλετε να το πιστέψετε. Έχετε μπροστά σας έναν τοίχο. Ξέρετε ότι είναι εκεί. Δεν μπορείτε πλέον να τους δικαιολογείτε, να ελαχιστοποιείτε το κακό που σας κάνουν ή να τα θεωρείτε όλα άνευ σημασίας πια. Θα το βρίσκετε διαρκώς μπροστά σας. Θα έχετε πλέον μια πολύ βαθιά συνειδητοποίηση και θα ξέρετε ότι τη στιγμή που το συζητάτε, το πιστεύετε, τότε θα πρέπει να κάνετε κάτι γι ‘αυτό, γιατί αν δεν κάνετε, θα αυξηθεί η αντίστασή σας σε αυτό και θα σας τρελάνει. Θα πάθετε ευερεθιστότητα, θυμό, κατάθλιψη. Θα είστε τόσο κουρασμένοι που δε θα μπορείτε άλλο τις μάχες, με αυτούς και με τον εαυτό σας. Είναι ο τελευταίος τοίχος αντίστασης και μόλις ελευθερωθείτε από την προσκόλληση, θα είστε σε μια ξένη γη. Τα πάντα θα είναι καινούργια για εσάς. Κυριολεκτικά, θα έχετε ξαναγεννηθεί.

Το να περάσετε σε αυτό το στάδιο είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν εξακολουθείτε να επικαλείστε τον παθολογικό γονέα για οποιονδήποτε λόγο, είτε αναμένοντας την επικύρωσή σας από εκείνους, χρήματα, στήριξη, τη διατήρηση του οικογενειακού δεσμού. Ξέρετε ότι όταν περάσετε στο επόμενο στάδιο, οι παθολογικοί γονείς θα σπιλώσουν τη φήμη σας σε συγγενείς και φίλους. Κάπου μέσα σας θα ξέρετε οτι αυτές είναι οι συνέπειες και θα έχετε δίκιο. Γνωρίζετε άλλωστε ότι με όλη αυτή τη χειραγώγηση, η επικύρωση που ο ψυχοπαθής / ναρκισσιστής γονέας σας έδινε, δεν ήταν αληθινή…

Λέμε συχνά για τον πρώην μας «όλη η σχέση ήταν ένα ψέμα». Τι σημαίνει αυτό για μας, όταν εφαρμόζεται στους παθολογικούς γονείς μας; Οι περισσότεροι είναι τρομοκρατημένοι όταν το σκέφτονται. Αν κόψουμε από αυτούς, θα χάσουμε την ταυτότητά μας , νομίζουμε… και αυτό γιατί ολόκληρη η αντίληψη του εαυτού μας προέρχεται από τον τραυματικό δεσμό με τον παθολογικό γονέα. Τι σημαίνει για μας το να πούμε το οριστικό και μόνιμο αντίο; Τι σημαίνει αυτό, με όλες τις αλληλεπιδράσεις που είχαμε με τον παθολογικό γονέα στη διάρκεια μιας ζωής;

Αλλά κάπως, κάπου, ξέρετε ότι έχετε τη δική σας εκκολαπτόμενη ταυτότητα. Αυτός είναι ο λόγος που, καθώς δουλεύετε με τον εαυτό σας, θα νιώσετε κάποια στιγμή συναισθηματικά έτοιμοι να σταματήσετε τα πισωγυρίσματα, αλλά θα είστε ακόμα τρομοκρατημένοι, γιατί δεν θα είστε σίγουροι αν μπορείτε να προχωρήσετε εντελώς μόνοι, χωρίς να το κάνετε με τον τρόπο που σας έμαθαν εκείνοι. Δεν θα αισθάνεστε σιγουριά να εμπιστευθείτε τον αυθεντικό εαυτό που θα έπρεπε να έχουν ενθαρρύνει εκείνοι από την αρχή.

Αλλά ο μεγαλύτερος πόνος από όλους είναι να δεχτείτε και να καταλάβετε ότι ποτέ δεν σας αγάπησαν πραγματικά. Όπως συμβαίνει με όλους και όλα στη ζωή ενός διαταραγμένου ατόμου, ήσασταν ένα αντικείμενο, κάποιος προς εκμετάλλευση. Και αυτό είναι τόσο λάθος, έτσι δεν είναι; Επειδή η δική σας καρδιά είναι γεμάτη με αγάπη, συμπόνια και τεράστια ποσά ενσυναίσθησης, δεν μπορείτε να καταλάβετε πώς ο παθολογικός γονιός σας δεν μπορεί να σας αγαπήσει. Είναι απλά πέρα από την κατανόησή σας το γεγονός οτι ο γονιός που σας έδωσε το δώρο της ζωής, σας χρησιμοποίησε ως μέσο για τους σκοπούς του. Και είναι ακόμη δυσκολότερο να καταλάβετε ότι η πρόθεσή τους ήταν να σας βλάψουν και ότι οι απαντήσεις και οι αντιδράσεις σας, καθ ‘όλη τη ζωή σας, οφείλονταν στο οτι ήθελαν εκ προθέσεως να σας προκαλέσουν ζημιά. Εμείς κάναμε ό, τι μπορούσαμε για να τα βρούμε μαζί τους. Έχουμε κάνει τόσα πολλά για να ομαλοποιήσουμε τη σχέση μαζί τους. Μισούμε τους εαυτούς μας επειδή μας δίδαξαν να εξαρτώμαστε από αυτούς με κάποιον τρόπο. Προσπαθούμε να τα μπαλώσουμε δικαιολογώντας τους, ελαχιστοποιώντας τη σημασία της κατάχρησής τους, λέγοντας στους εαυτούς μας ότι μπορούμε να το χειριστούμε…

Μπορούμε να τους προσδώσουμε οποιαδήποτε ετικέτα εκτός από αυτήν του «διαταραγμένου», επειδή είναι υπερβολικά ενοχλητική για να την αντέξουμε. Το να στρουθοκαμηλίζουμε είναι το εύκολο, φοβάμαι. Έχετε πει ποτέ στον ψυχοπαθή / ναρκισσιστή γονιό σας πόσο η συμπεριφορά τους σας ενοχλεί; Τι συνέβη; Έχετε σύρει ποτέ το γονιό σας σε συμβουλευτικές συνεδρίες, για να μπορέσει να δει τον πόνο που σας προκαλεί ή /και για να διορθώσετε την κατάσταση, και το μόνο που καταφέρατε είναι να βρείτε περισσότερη αντίσταση και, τελικά, ακόμα μεγαλύτερο πόνο από τις ίδιες παλιές συμπεριφορές τους; Έχει ΠΟΤΕ ο ψυχοπαθής / ναρκισσιστής γονιός σας ζητήσει συγγνώμη ή προσπάθησε να φτιάξει τα πράγματα μαζί σας, βλέποντας τη ζημιά που έχει κάνει σε σας και τη ζωή σας; Ή κι αυτό πάλι είναι δικό σας πρόβλημα και όχι δικό τους; Ή μήπως άλλαξε η προοπτική σας σε οίκτο, προκειμένου να ανεχθείτε τα αφόρητα, και το μόνο που μπορείτε να πείτε για να τα δικαιολογήσετε είναι: «αυτή / αυτός έκανε το καλύτερο που μπορούσε». Θα λέγατε το ίδιο πράγμα για τον ψυχοπαθή πρώην σας;

Η συμπόνια που διατηρείτε ως δικαιολογία για να μείνετε σε προσκόλληση με τον ψυχοπαθή, δεν σας έχει δείξει στο παρελθόν αλλά και τώρα, πόσο αναποτελεσματική είναι και πόσο σας κρατά διαθέσιμους στους ψυχοπαθείς για να σας γρονθοκοπούν; Μπορείς να αγαπάς και από απόσταση. Η συμπόνια λειτουργεί εξίσου αποτελεσματικά και από απόσταση. Δεν ήσασταν ποτέ και δεν είστε ούτε τώρα, υπεύθυνος/η να διδάξετε συμπόνια κι ενσυναίσθηση, στους ενήλικες, αν εκείνοι δεν τα ένιωθαν αυτά εξαρχής.

Αν σας φαίνεται πανεύκολο να διακόψετε τη σχέση με έναν ψυχοπαθή σύντροφο, σημαίνει οτι δεν έχετε μαζί του τραυματικό δεσμό προσκόλλησης, που όλοι οι ψυχοπαθείς φροντίζουν να δημιουργούν με τα θύματά τους. Σημαίνει οτι ο τραυματικός δεσμός και η προσκόλληση υπάρχει με άλλους ψυχοπαθείς στη ζωή σας.

Τα έχω κάνει και τα δύο. Έχω απαλλαχθεί και από παθολογικό γονέα και από ψυχοπαθή πρώην. Είμαι σε θεραπεία τώρα, ήμουν για λίγο καιρό πριν, και θα συνεχίσω να είμαι. Έχω δουλέψει πολύ σκληρά για να δημιουργήσω μια ζωή χωρίς τοξικότητα. Δεν το πετυχαίνω πάντα, γιατί προσελκύω ακόμα διαταραγμένα άτομα, αλλά τώρα πλέον ξέρω τι πρέπει να κάνω. Η απεμπλοκή μου από τον τοξικό παθολογικό γονέα, μου άνοιξε την πόρτα σε μια γνήσια και πραγματική δυνατότητα για επούλωση. Μπορώ και εξετάζω ελεύθερα τις συμπεριφορές μου, τις σχέσεις μου, το PTSD μου, χωρίς δειλία, χωρίς να προσκολλώμαι στους γονείς μου. ΔΕΝ υπάρχει παθολογία στη ζωή μου σε καμία ζωτική σχέση μου. Το βάρος των αλυσίδων που με δέσμευαν, ο ιστός που υπήρχε γύρω μου, όλα αυτά χάθηκαν, αφήνοντας χώρο για το γνήσιο και αυθεντικό εαυτό που ήθελε να αναπτυχθεί, χωρίς την κύρια πηγή τραύματος που εμπόδιζε. Ο παθολογικός μου γονιός επωφελήθηκε από τον πόνο και τη σύγχυσή μου. Όσο ήμουν αθεράπευτη και σε σύγχυση, εκείνος ήταν μια χαρά και βολευόταν με τη ζημιά και τον πόνο που μου προκαλούσε. Τον έκανε να αισθάνεται καλύτερα με τον εαυτό του. Η μητέρα μου επίσης έκανε το ίδιο. Είναι νεκρή πλέον εδώ και πολύ καιρό, αλλά ακόμα κι αν προσπάθησα να «συμφιλιωθώ» μαζί της, εκείνη ήταν αρνητική και πέθανε πριν κλείσει η προβληματική κατάσταση μεταξύ μας.

Προσπαθούμε, στην ουσία, να νικήσουμε ένα νεκρό άλογο, όταν προσπαθούμε να συμβιβαστούμε με τον παθολογικό γονέα. Δεν είναι δική σας δουλειά να το κάνετε αυτό, είναι δική τους ευθύνη. Όσο επιμένετε να ζητάτε την επικύρωσή τους, όσο ελπίζετε για αυτό, όσο προσπαθείτε να κάνετε το σωστό, θα σας κάνουν όλο και μεγαλύτερη ζημιά.

Αυτο-σαμποτάρουμε τον εαυτό μας όταν θέλουμε την έγκρισή τους και αυτοί το εκμεταλλεύονται. Αυτό ακριβώς κάνουν οι ψυχοπαθείς.

Θέλει τεράστιο θάρρος και μεγάλη πίστη για να ξεπεράσετε το τείχος προς την άλλη πλευρά. Είναι το πιο τρομακτικό πράγμα που θα κάνετε ποτέ στη ζωή σας. Παίρνεις μια απόφαση για τον εαυτό σας που είναι καθοριστική σε τόσα πολλά επίπεδα.

Εδώ βρίσκεται η ευλογία για σας, η αγάπη του Θεού, ή του Σύμπαντος, ό, τι πιστεύετε ότι σας δίνει δύναμη και κουράγιο. Όταν κατορθώνετε να μην έχετε καμία επαφή με τον παθολογικό γονέα(εις) σας, μπορείτε να ξέρετε, χωρίς αμφιβολία, ότι είστε ένα θαύμα. Είστε ένας επιζών από κάθε άποψη. Αν και οδυνηρό, είναι ταυτόχρονα συγκλονιστικό να συνειδητοποιείτε ότι ήταν όλα ένα ψέμα, αυτό ήταν…, αλλά εσείς ΕΙΣΤΕ Η ΑΛΗΘΕΙΑ! Ανάμεσα σε όλα τα ψέματα, την υποκρισία, με κάποιον τρόπο, καταφέρατε να έχετε μια ξεχωριστή, γεμάτη αγάπη, δοτική και όλο φροντίδα ψυχή. Είστε όλα όσα χρειάζεστε! Μια Χάρη μεγαλύτερη από όλα τα ψέματα, σας κράτησε κοντά της! Ανάμεσα σε όλα τα ψέματα, και όλη την κόλαση που ζήσατε, ΕΙΣΤΕ Η ΑΛΗΘΕΙΑ.

Είναι δυνατόν να δουλέψετε με τα τραύματα. Δεν μπορώ να σας πω ότι θα περάσετε τέλεια. Θα αγωνιστείτε, αλλά οι αγώνες σας θα είναι τόσο πολύ διαφορετικοί. Θα είναι οι δικοί σας αγώνες, που θα σας δυναμώσουν. Και ενώ μπορεί να κάνετε βήματα μπροστά, μόνο και μόνο για να πάτε πίσω δέκα φορές, θα προχωράτε πλέον με την υγιή υποστήριξη που θα σας προσφέρει ο νέος δυνατός εαυτός σας. Θα είστε σε θέση να απολαμβάνετε κάθε βήμα της ανάκαμψης, χωρίς το φόβο της παθολογίας να κρέμεται πάνω από το κεφάλι σας για να καταστρέφει την πρόοδο. Αντί να προσπαθείτε να το μοιραστείτε όλο αυτό, με τον παθολογικό γονέα που ζει για να σας κρατάει μακριά από την αλήθεια, θα πρέπει να μοιράζεστε την πρόοδό σας με αυτούς που βρίσκονται στον ίδιο δρόμο με εσάς και θα χαίρονται για εσάς και μαζί με εσάς!

Έχοντας ζήσει τόση πολλή παθολογία μπορεί να έχετε ξεχάσει ότι οι άλλοι μπορεί να θέλουν πραγματικά την ευτυχία σας και την προσωπική σας ανάπτυξη! Θα νιώσετε υπέροχα, αν όχι άγνωστα στην αρχή. Όταν πια είστε έξω από όλη την παθολογία για αρκετό καιρό, θα βλέπετε όταν υπάρχει κίνδυνος να ξαναπέσετε σε παθολογική περίπτωση και πάλι, και θα θέλετε να ξεκόψετε όσο το δυνατό πιο γρήγορα. Αυτό είναι πολύ καλό σημάδι!

Μπορείτε να είστε ελεύθεροι. Εντελώς. Αλλά θα πρέπει να το θέλετε πολύ, γιατί θα είναι πολύ δύσκολο, πολύ επώδυνο και δύσκολο έργο. Είναι το είδος της εργασίας που δίνει νέο νόημα στη λέξη ΑΛΛΑΓΗ.

Πιστεύω ότι μπορείτε να το κάνετε και όταν αισθάνεστε ότι μπορείτε, όταν είστε έτοιμοι, θα είμαι εκεί για να χαρώ κι εγώ μαζί σας. Είναι μια γνήσια επιστροφή στο σπίτι σας, ένας πλήρης κύκλος επούλωσης. Η επιστροφή πίσω στον εαυτό σας!

  • 17 Απριλίου 2016
  • narcadmin

Σχόλια

MC

16 Αυγούστου 2016 στις 03:25

Καλησπερα η’ καλημερα,
Εκπληκτικο κ περα για περα αληθινο. Οταν ομως με την ψυχοπαθη «μανουλιτσα» εισαι στα δικαστηρια τοτε τι κανεις? Αν εχει κατασπαταλησει εκατομμυρια κ κινδυνευεις να μπεις φυλακη κ να σου παρουν την ακινητη περιουσια εξ’αιτιας της (κ της απληστιας κ της αλαζονιας της φυσικα) τοτε πως το διαχειριζεσαι? Αν το να «ξεκοψεις» (που ειναι ηδη δυσκολο) θελει μια γιγαντιαια προσπαθεια -απο μονο του- τοτε πως αντιμετωπιζεται ενα ψυχολογικο «ξεγυμνωμα» οχι απλα σε μια καρεκλα ενος ψυχοθεραπευτη (που θελει οντως να σε βοηθησει) αλλα τουλαχιστον να εχεις τρεις εμφανισεις σε αστικα κ ποινικα δικαστηρια? Ειναι σαν να ζεις τον ψυχολογικο πολεμο ξανα κ ξανα με αλλους να εχουν την ζωη σου στα χερια τους. Χωρια οτι σε διαβαλλει,σε προσβαλει, σε βγαζει τρελη κτλ,κτλ.
Περαν τουτου οντως στην ζωη σου «μαζευεις» πιο πολυ και απο σκατα τις μυγες, τον/την καθε ψυχακια λες κ το γραφεις στο κουτελο. Ο λογος που ποτε δεν εκανα παιδια στην ζωη μου ηταν για να μην γινω σαν αυτο το πραμα που θελει να λεγεται και μανα (μαλιστα προσβαλεται οταν απαξιωνω να την λεω ετσι), τοσο θρασσος.!!!
Δοξα τω θεω εχω μαθει να ξεφορτωνομαι ψυχακιδες (φιλους,φιλες,συντροφους,συνεργατες) με πολλους κ διαφορους τροπους, μιας και με τα χρονια μαθαινεις να γινεσαι εξαιρετικα ευφερετικος, ιδιαιτερα αν διαθετεις κ χιουμορ. Μαλιστα επειδη τους αντιμετωπιζα ευγενικα, στο τελευταιο ξεκαθαρισμα το καταχαρηκα που ημουν ασυλληπτα αγενης, ωμη, δεν-χαριζω-καστανα, με απιστευτη λεκτικη βια απεναντι στην «φιλη» που μου το επαιζε κολλητη, επι σχεδον μια δεκαετια ενω στην πραγματικοτητα ηθελε να κανουμε sex (ειναι λεσβια) που οχι μονο προσπαθουσε με καθε τροπο να με πεισει να κοιμηθω (αλλιως…λεγεται) μαζι της, αλλα κ με εβγαζε παραλογη οταν της το ελεγα (πως με γουσταρει), αλλα κυριως και ενω γνωριζε τι ζουσα (ως την απολυτη παρανοια) μου επαιζε «το θεατρο του παραλογου», χρησιμοποιωντας εναντιον μου ολα τα «εφοδια» που της εδινα σε πνευματικο κ ψυχολογικο επιπεδο. Οταν ηρθε λοιπον η «ωρα» της ξεσπαθωσα εφ’ολης της υλης κ οχι μονο για τα τελευταια 10 χρονια αλλα απο την ημερα που την γνωρισα. Ομως…
Τα ελληνικα δικαστηρια ειναι μια εντελως αλλη υποθεση. Δεν χρειαζεσαι απλως μια επικη δυναμη/διαυγεια/ηρεμια/αυτοκυριαρχια, αλλα κυριολεκτικα αστρικη. Κ αυτο δεν το εχω.
Τι να κανω?
Ευχαριστω

korinthiakos

3 Νοεμβρίου 2019 στις 03:12

Αν οι γονείς σου σε σέβονται και αγαπούν χωρίς ανταλάγματα,και προωθούν την αρμονία στη ζωή σου,τους οφείλης πολλά,αν όχι...τότε απομακρύνσου για πάντα.

Kalliopi

26 Ιουλίου 2020 στις 01:30

Συγχαρητήρια για την πολύτιμη ( μικρή η λέξη αυτή. Ίσως δεν βρίσκω πιο κατάλληλη αυτή τη στιγμή) βοήθεια σας σε όλους αυτούς που προσπαθούν να ξαναβρούν τον εαυτό τους , μάλλον να αποκαταστήσουν τη σωστή σχέση μαζί του , γνωρίζοντας τον από την αρχή. Έχω κι εγώ υποστεί τεράστια κακοποίηση από μητέρα ναρκισσιστικά , από πατέρα εθισμένο στον τζόγο , από σχέσεις εξαρτητικες πάντα , που θεωρούσα αδικία και προσωδία γιατί με εγκατέλειπαν μην μπορώντας να αντιληφθώ γιατί πάντα κατέληγαν έτσι. Κάποια στιγμή παντρεύτηκα κιόλας και νόμιζα ότι βρήκα τον τέλειο χαρακτήρα ανθρώπου. Αυτό έψαχνα. Άνθρωπο να με αγαπήσει. Δεν κοίταξα ούτε τη μεγάλη διαφορά μόρφωσης που υπήρχε, ούτε πάρα πολλά άλλα πράγματα ,πάρα μόνο τον άνθρωπο. Φυσικά και εντοπιζα ότι κάτι δεν πάει καλά , χωρίς να μπορώ να εξηγήσω τι απ' όλα ήταν αυτό , γιατί ήταν σε διαφορετικά επίπεδα ένα μπέρδεμα κατά διαστήματα που δεν μου κολλαγε , αλλά επειδή αυτό είχε πάντα να κάνει με άλλους ( την οικογένειά του , τους συναδέλφους του , κλπ) , το προσπερνούσα. Δεν καταλάβαινα πόσο αυτός ο άνθρωπος με αποκοιμιζε πλήρως για χρόνια ,κάνοντας με να του έχω τυφλή εμπιστοσύνη . Οι ιδέες του είχαν γίνει και δικές μου. Εργαζομουν και δεν είχα λεφτά. Χειριζόταν τα πάντα εν ολίγοις. Σαν να με είχε υπνώσει και κάθε φορά που υπήρχε κάποια δυσαρέσκεια από τη μεριά μου , με υπνωτιζε όλο και βαρύτερα. Μ' αυτόν τον άνθρωπο ξύπνησα απότομα μετά από 14 χρόνια γάμου και δύο παιδιά τότε (13 και 10 ετών) όταν κατάλαβα ότι είχε άλλη σχέση. Δεν θέλω να συνεχίσω άλλο γι' αυτόν ,γιατί στο λάθος μου επάνω να σώσω την οικογενεια , έμεινα άλλα τρία χρόνια όπου είδα όλη την κόλαση. Στα τρία αυτά επιπλέον χρόνια μελέτησα όλα τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του , που δεν ήξερα ότι λέγεται ναρκισσιστική , αργότερα τα έμαθα γιατί ασχολήθηκα , διάβασα , γενικά έχω κι εγώ εντρυφήσει στο όλο θέμα. Ταυτόχρονα μελετούσα και την συμπεριφορά της μάνας μου που είχε ακριβώς τις ίδιες αντιδράσεις κι άρχισε να κολλάει ένα περίεργο παζλ που μέχρι τότε δεν είχα φανταστεί. Για να μην πω και για τον αδερφό μου που κι αυτός παρουσίαζε αντίστοιχα συμπτώματα. ( Ευτυχώς που ζούσε σε άλλη πόλη) . Κάτι ήταν κι αυτό. Μικρό μεν γιατί είχε γίνει κι αυτός ένα πειθήνιο όργανο της μάνας μου. Σε ο,τι δεν την ικανοποιούσαν εγώ , αμέσως του τηλεφωνούσε κι αυτός κατευθείαν εμένα για να μου κάνει παρατηρήσεις μιας και της είχε απόλυτη εμπιστοσύνη σε ο,τι του ελεγε. Τελικά από πού να το έπιανες το θέμα.Ημουν τότε 43 χρόνων και σήμερα 58. Αυτός που έλειπε ήταν ο πατέρας που είχε πεθάνει. Αυτόν τον άνθρωπο δεν ξέρω γιατί τον έχω συγχωρήσει σ' ένα μεγάλο βαθμό. Όχι απόλυτα. Δεν συγχωρώ το κομμάτι του τζόγου που δεν μπόρεσε να ελέγξει και που μας οδήγησε σε οικονομική καταστροφή. Δεν συγχωρώ που ενώ ήταν ένας άνθρωπος πολύ μορφωμένος , δεν μπόρεσε να ζητήσει βοήθεια. Δεν ξέρω τι θέματα είχε. Δεν μας είχε μιλήσει ποτέ και ούτε μπόρεσα ποτέ να μάθω και από κανέναν. Ποτέ όμως δεν μας είχε υποτιμήσει εμένα και τον αδερφό μου. Ποτέ δεν μας επέβαλλε κάτι με το ζόρι. Εγώ του έμοιαζα και σε πολλά. Ένιωθα την αγάπη του γνήσια ,ανιδιοτελή, το βλέμμα του και η αγκαλιά του με ζεσταιναν,ένιωθα μια συναισθηματική ασφάλεια σε αντίθεση με τη μάνα μου που από τα είκοσι μου και μετά άρχισα να νιώθω την προσποίηση , την τιμωρία στη συμπεριφορά της όσο αντιδρούσα να συμμορφωθώ σ' αυτά που ζητούσε από μένα. Και τι ζητούσε! Να γίνω σαν αυτήν. Να προβάλλομαι , να φερνομαι με διπλωματία , να ελίσσομαι ποικιλοτροπως, κοινώς να μην είμαι ο εαυτός μου. Να γίνω η συνέχεια της. Δεν τα κατάφερε με μένα αυτά και από εκεί και ύστερα άρχισε ένα μίσος ανελέητο από τη μεριά της και όλες οι τακτικές χειραγώγησης( μια πάγος , μια ψίχουλα αγάπης, κλπ). Ο,τι δεν έδωσα εγώ, έδωσε ο αδερφός μου. Μεγάλη καριέρα στην Αθήνα στον τομέα του , φιλοδοξίες, υψηλές γνωριμίες , πολύ χρήμα , καλός γάμος. ΠΕΡΗΦΑΝΗ Η ΜΑΜΑ. Εγώ γι' αυτήν το τίποτα. Μια απλή καθηγήτρια , διορισμένη σε μια επαρχία , με μικρό μισθό σχετικά , με πολλές μετακινήσεις και ταλαιπωρίες για πολλά χρόνια , με κανένα μπράβο. Κι όμως εγώ ένιωθα σημαντική γιατί εισεπραττα την αγάπη των παιδιών στα σχολεία που δούλευα. Την αποδοχή τους, τις αγκαλιές τους, όπου αυτό ήταν εφικτό. Κι αυτό με κράτησε σε όλον αυτόν τον ακρωτηριασμό. Ένιωθα την προσφορά μου. Έδωσα απλόχερα την αγάπη μου στους μαθητές μου και μου έδωσαν πολλή αγάπη. Έτσι ισορροπούσα για να μπορέσω κι εγώ να μεγαλώσω τα δικά μου παιδιά με σωστή αγάπη. Ναι , νιώθω πετυχημένη και χωρίς τα μπράβο από τα " αγαπημένα μου πρόσωπα". Νιώθω σημαντική και πολύ περισσότερο υγιής από παλιότερα. Ναι, τα κατάφερα.Με τον συζυγο, χώρισα.Τα παιδιά 28 και 25 σήμερα, σπούδασαν και εργάζονται σε άλλες πόλεις. Η αγάπη τους και η περηφάνια τους για μένα μεγάλη. Ελεύθερα στη σχέση τους με τον πατέρα τους. Δεν μετέδωσα μίσος. Δεν με ενόχλησε να τον αγαπούν, να τον βλέπουν, να κάνουν ο,τι θέλουν μαζί του. Στο μυαλό τους μας έχουν διαφοροποιήσει αλλά δεν τους μίλησα ποτέ για καμμία διαταραχή. Δεν θα με πίστευαν άλλωστε.Ο πατέρας τους έβαζε πάντα τη μάσκα του πολύ τρυφερού, δοτικου, υποστηρικτικού πατέρα. Όχι, τα αγαπώ αλλιώς τα παιδιά μου. Δεν μου ανήκουν, ούτε και σε κανέναν εκτός από τον εαυτό τους που αγαπούν και σέβονται και βγήκαν όσο το δυνατόν αλώβητα από την όλη υπόθεση. Και ναι ,από μέσα μου νιώθω ότι κι εδώ τα κατάφερα και με συγχαίρω σιωπηλά, χωρίς φωνή, δίνοντας εγώ η ίδια το χειροκρότημα. Και ξέρετε κάτι. Αυτό το χειροκρότημα είναι το μεγαλύτερο γιατί το δίνω εγώ η ίδια στον εαυτό μου.Τι άλλο για μένα παιδιά; Ναι, ήρθε και ο καρκίνος μαστού στα 50 μου.Μαθημα μεγάλο. Έπεσα αλλά σηκώθηκα κι από αυτό. Είπα θα ζήσω και έζησα. Ευτυχώς αντιμετωπίστηκε αμέσως γιατί δεν είχε κάνει μεταστάσεις. Με την βοήθεια του Θεού και της Παναγίας που εδώ και 15 χρόνια πάντα επικαλούμαι και νιώθω συνεχόμενα την παρουσία Τους στη ζωή μου, είμαι υγιέστατη σήμερα στα 58 μου. Τι κι αν έχασα το ένα μου στήθος! Έχω τόσα άλλα! Χέρια, πόδια, ψυχή,αγάπη,χαμόγελο. Τραγουδάω, χορεύω, απολαμβάνω τον ήλιο, τη βροχή, το μεγάλωμα μου, τα δύο μου μεγάλα μωρά που μεγάλωσαν και που στα μετόπισθεν πια βλέπω τις ζωές τους και τα χαίρομαι. Αν τελείωσε ο αγώνας μου; Όχι ακόμα. Με τον πρώην σύζυγό μου που ακόμα κατά διαστήματα μ'ενοχλει, αδιαφορώ τελείως γιατί έγινε απών μέσα μου και μικρός σαν μυρμηγκακι. Σαν να μην τον γνώρισα ποτέ. Με τον αδερφό μου που με βοήθησε οικονομικά στα θέματα της υγείας μου και που εμμέσως μου πέρασε το μήνυμα της αιώνιας ευγνωμοσύνης, ναι τον ευχαριστώ. Λυπάμαι που δεν μπόρεσα να του εξοφλήσω τα 4000 € που περίπου διέθεσε."Υποχρεωμένη" . Τον αποδεσμευω κι αυτόν συναισθηματικά. Τζάμπα και από εκεί η προσδοκία μου να είμαστε ΑΔΕΡΦΙΑ. Ανύπαρκτος σ' όλα τ' αλλα.Με τη μάνα παλεύω ακόμα μέσα μου. Αποφεύγω να σηκώνω τις περισσότερες φορές το τηλέφωνο. Δεν συναντιομαστε. Αραιά και που. Ευκαιρίες δεν έδωσα άλλες. Θέλω να κόψω όμως ακόμα μέσα μου την ελπίδα μήπως και άλλαζε, μήπως και είχαμε έστω και μια μέρα, σήμερα που είναι 84 , συμφιλίωσης, αγάπης. Έστω και μια μέρα. Αυτό το γιατί. Είναι μέρες που νιώθω μια απέραντη αδιαφορία γι' αυτό το άτομο, κι άλλες πάλι όχι. Πονάει ακόμα εκεί. Έχω δουλειά ακόμα να κάνω. Σε έξι μήνες περίπου παίρνω και την σύνταξη μου και σκέφτομαι να φύγω. Κάπου μακριά. Ίσως σε κάποιο νησί που μ' αρέσει τόσο η θάλασσα. Μόνη μου , ελεύθερη, άγνωστη, χωρίς φόβο όμως και ανασφάλειες. Ήδη τα διοργανώνω όλα αυτά στο μυαλό μου. Πιστεύω ότι κι αυτό το κομμάτι θα το παλαιψω. Είναι το χειρότερο. Το πιο δύσκολο. Είναι σαν να μου ξεριζώνουν τα χέρια και τα πόδια. Και είναι έτσι γιατί δεν το θέλησα ποτέ. Πρέπει να βρω τη δύναμη για να' ρθει η γαλήνη. Αυτή είναι η δική μου ιστορία με την οποία σας κούρασα. Δεν σας ξέρω αλλά με το που την μοιράστηκα μαζί σας, είναι σαν να σας έχω βοηθούς σε όλο αυτό, συμπαραστάτες. Να είστε όλοι καλά. Μεγάλη η βοήθεια σ' αυτή την ομάδα. Ευχαριστώ ταπεινά.

narcadmin

26 Ιουλίου 2020 στις 19:45

Καλλιόπη δεν έχω λόγια να σου πω το μεγαλύτερο μπράβο. Αυτό το πνεύμα που βγάζεις της επιμονής και της δύναμης, είναι το μεγαλύτερο δώρο, είναι αυτό ακριβώς που χρειαζόμαστε όσοι είμαστε σε παρόμοια κατάσταση και δίνουμε τον αγώνα μας. Αυτήν ακριβώς τη στάση ζωής θέλω να περάσω μέσα από το μπλογκ, γιατί ακριβώς αυτή είναι που οδηγεί τη ζωή ΚΑΠΟΥ όπου υπάρχει ΝΟΗΜΑ και αξία. Συγχαρητήρια.

Νικολέττα

30 Σεπτεμβρίου 2020 στις 12:17

Πολύ ελπιδοφόρο μήνυμα στέλνεις Καλλιόπη! Μπράβο. Εύχομαι να πραγματοποιήσεις το ταξίδι σου...και τη διαμονή στο νησί...και που ξέρεις ίσως να βρεθούμε και από κοντά .

Γράψε κι εσύ ένα σχόλιο...

Όλα τα σχόλια για να δημοσιευτούν πρέπει πρώτα να εγκριθούν από το διαχειριστή.

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ narciSOS.net

Τα άρθρα στο narcisos.net δημοσιεύονται σε αραιά και τυχαία χρονικά διαστήματα. Μπορείτε αν θέλετε να δώσετε το email σας ΕΔΩ, ώστε να σας ενημερώνω μόλις δημοσιευτεί νέο άρθρο.